Նենգադաշնակ շանթամբոխ
Երեկ մի հոգեբան, պնդում էր, որ հայերը մեծ մասամբ անհատապաշտ են (индивидуалисты)։ Բայց հետևելով, օրինակ՝ համացանցում եղած հայկական խմբերին, միանգամից նկատում ես, որ հայերը իրականում ամենամոբիլիզացված ազգերից են։ Նույնիսկ իրար միս ուտելով (քաղցր ա մեր միսը, զոռով հո չի), իրար հետ վիճելով, բայց պետք եղած ժամանակ շատ ավելի լավ են համատեղ գործում, քան իմ տեսած ցանկացած այլ ազգ։ Սրան գումարենք հայերի եռանդն ու ձեռներեցությունը. զարմանալի չէ, որ, օրինակ՝ ռուսալեզու բլոգերի Յանդեքսի ռեյտինգի առաջին հազար բլոգերի ցուցակում, արդեն տաս հոգի հայ կա։

Ինչևէ, մի հատ ներհայկական (նույնիսկ կասեի նենգադաշնակ — коварнодашнакский) շանթամբոխ եմ առաջարկում. եկեք հաճախ գրենք ու հղումներ տանք մեր lj-ընկերների վրա, այսպիսով բարձրացնելով իրենց ռեյթինգը Յանդեքսի (և այլ որոնման համակարգերի) աչքերում։ Կարճ ասած՝ մեզ համար որպես կանոն ընդունենք մեր lj-ընկերների մասին ավելի հաճախ գրելը, իրենց գրառումների վրա ավելի հաճախ հղումներ դնելը։

Չեմ ասում, որ սա դառնա обязаловка, որից շուտով բոլորի սիրտը կսկսի խառնել, ո´չ։ Ուղղակի մի քիչ ավելի հաճախ հիշատակեք ընկերներին ձեր գրառումներում։

Ավելին, ես հիմա լրիվ անտեղի կհիշատակեմ մի շարք հայ բլոգերների, որ «հետս չունեն» (հիմնականում «լևոնականության» հողի վրա, բայց ոչ միայն), կհիշատակեմ հատուկ իրենց ռեյտինգը բարձրացնելու նպատակով. bekaisa, mkdotam, aregjan, ogostos, zloyan, gost_474_90։ Շատ նենգն եմ, չէ՞։ Գիտեմ, հիմա իրենք էլ կսկսեն դժգոհել. «Բա մեր ջահել վախտով խոտն ըսենց գույն ունե՞ր, բա մեր վախտով Կենդանի Մատյանում ռեյթի՞նգ էին նայում; վսյո, ուխոժու վ մոնաստիր...» Ի՞նչ ասեմ. ձեր ջահել վախտերը անցել են, հայերն էլ լցվել են Կենդանի Մատյան՝ ձեր պայծառ հիշողությունները պղտորում են։ Բայց մեկ է, եկեք չմոռանանք մեր ընկերներին քիչ մը PR անել։ Առանց ավելորդ աղմուկի, ու ցանկալի է հումորով :)