| ahousekeeper ( @ 2007-05-18 14:07:00 |
| Entry tags: | անասնապատում, արցախ, հայք |
Կրիտիկական մինիմում
Տարիներ առաջ մի հոդված գրեցի համախոհներիս շատ նեղ շրջանակի համար, փորձելով ամփոփել ազգային արժեքների վերաբերյալ իմ պատկերացումները։ Գրելու ընթացքում ստիպված եղա մտցնել «կրիտիկական մինիմումի» հասկացությունը։ Դա ժողովրդագրական, քաղաքական, տնտեսական, բարոյական, մշակութային գործոնների փոխկապակցված ամբողջականության այնպիսի մի սահմանային արժեք է, որն անցնելով՝ ազգը էլ ի վիճակի չի զարգանալ։ Կրիտիկական մինիմումի կետը անցած ազգը իր ողջ հոգեւոր ու նյութական պաշարները ստիպված է ծախսել ֆիզիկական գոյատեւումը ապահովելու վրա։ Իսկ քանի որ իր զարգացման մեջ կանգ առած ցանկացած համակարգ դատապարտված է կործանման, ապա կրիտիկական մինիմումը հանդիսանում է ազգի համար մի շեմք, որն անցնելուց հետո ոչնչացումը անխուսափելի է դառնում։ Ոչնչացումը կարող է տեւել տասնամյակներ, կարող է եւ մեկ հարվածով իրագործվել (օրինակ՝ ցեղասպանություն, տեխնոգեն կամ բնական աղետ)։
Այսօր մենք գրեթե անցել ենք կրիտիկական մինիմումը։ Շատ լավ հասկանալով, բայց ինքներս մեզ խաբելով, թե ոչինչ, դեռ վերջը չի, դեռ մի բան կանենք։
Տաս, քսան, մի գուցե երեսուն տարի հետո, եթե դեռ կենդանի լինեմ, անպայման կգտնվի երիտասարդ մեկը, որ կհարցնի. «Իսկ ինչպե՞ս պատահեց, որ այսպես բառադի ձեւով հանձնեցիք Արցախը, Հայաստանը։ Ի՞նչ արեցիր կոնկրետ դու, որ ազգը չկործանվի» «Ինձ էլ գնդակահարեցին, թոռնիկ ջան»,— կպատասխանեմ հայտնի անեկդոտի հերոսի խոսքերով։
Չէ, երեւի թե նույնիսկ այդպես պատասխանելու երես չեմ ունենա։