groul as a'housekeeper

Понедельничный вопрос

Sun, 19 Jul 2009 08:35:38 GMT

Друзья, я понимаю, что сейчас сонное (даже несмотря на Вардавар) воскресенье, но есть срочный вопрос: какую не очень тяжелую программу для нелинейного монтажа видео порекомендуете и почему? :)

Желательно freeware, среда — Vista x64, видеофайлы с расширением .mod (видеокамера — Panasonic).

На выходе нужно получить .avi, .wmv или .mpg

Если программа к тому же будет уметь корректировать цвет или накладывать какие-то фильтры (типа Saturation), то ей вообще цены не будет.

Связываться с монстрами типа Final Cut или Adobe Premiere не хочется.

Привычка

Sun, 19 Jul 2009 00:20:49 GMT

Организм сыграл со мной злую шутку: из выработавшейся за последние три недели привычки спать по 4–5 часов в день, вскочил в четыре тридцать утра и сна ни в одном глазу.

* * *

Вчера в школе Тамара Варданян провела очень содержательную лекцию о нациях и этносах, самосознании и национализме.

Александр Ширванзаде, 90 лет назад...

Fri, 17 Jul 2009 13:57:21 GMT

ДОВОЛЬНО!

— Осторожно, осторожно нужно действовать, иначе погибнет армянская нация, — говорит, подняв палец, армянский торговец и отправляется в свой магазин, чтобы поднять цены на товары на 25%.

— ОСТОРОЖНО, ЕСЛИ ХОТИТЕ, чтобы мы не пропали, — повторяет философски армянский торговец и продает ботинки, которые ему обошлись в 80 рублей, за 350 рублей.

— Национальный совет плохо работает, — заявляет юрист и отправляется в клуб играть в карты до утра.

— Нет у нас достойных людей, арену заполнили недоучки и юнцы, — иронически улыбается армянский врач и, сев за стол, пишет письмо в Национальный совет о том, что он болен и, к сожалению, не может послужить армянской армии.

— Мы должны напрячь все наши силы и действовать крайне энергично, — не только говорит, но и пишет в газеты армянский учитель и делает все возможное, чтобы освободиться от воинской службы.

— Осторожно, необходимы здравомыслие, такт, — с таинственным видом произносит бывший бухгалтер, а ныне разбогатевший "политик", прогуливаясь со своими друзьями-ростовщиками по бульвару.

Это тот самый человек, который в жизни палец о палец не ударил ради народа, копейку не подарил нации. И так все проповедуют, все поучают, все критикуют и каждый стремится наполнить карманы и поплотнее закрыть их.

Такую картину представляет собой армянское общество, хотя бы в Тифлисе.

ДОВОЛЬНО! ПУСТЬ НАЦИОНАЛЬНЫЙ СОВЕТ РАЗ И НАВСЕГДА отвернется от этого общества, пусть игнорирует и высмеивает и его советы, и его жалобы, и его критику. И действует так, как диктуют ему собственный ум и чувства. Пусть священная армия наших смельчаков забудет об этом обществе и раз и навсегда почувствует, что не для него они готовятся пожертвовать жизнью. Это общество - язва на здоровом теле армянской нации. И чем скорее армянский народ избавится от этой язвы, тем скорее станет процветающим.

Довольно, сколько она отравляла энергию, силу, надежду и веру в будущее армянина.

"Мшак", 1 февраля 1918

* * *

Взято отсюда, там и другие статьи есть.

Фиксируем

Fri, 17 Jul 2009 11:48:10 GMT

Генерал Гайк Котанджян говорит об Ильхаме Алиеве:

В психологии подобное поведение определяется как раздвоение личности, когда человек обладает двумя (а иногда и более) различными личностями, при этом одна из них, как правило, не подозревает о наличии другой. Политическое доверие к подобным партнерам ставит под вопрос реальность гарантий стабильности и безопасности в Карабахе не только в региональном, но и в более широком международном контексте.

Источник: regnum.ru/news/fd-abroad/armenia/1187045.html

Надеюсь, что после того, как у генерала Котанджяна открылись глаза, после того, как стала понятна ненадёжность Алиева, как партнёра, он больше не будет предлагать схемы различных «дорожных карт урегулирования карабахского вопроса» (как это было несколько лет назад) или же писать, что азербайджанцы могут участвовать в референдуме в местах своего нынешнего проживания...

Thu, 16 Jul 2009 18:20:42 GMT

Գիտեմ, որ անհամեստ բան եմ անում, ուղղակի նույն բանը մեկ էլ ուրիշ խոսքերով չկրկնեմ...

Հարցազրույց «Armenianhouse.org» էլեկտրոնային գրադարանի տնօրեն Կարեն Վրթանեսյանի հետ

— Անդրադառնալով ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման փոխզիջումային տարբերակին՝ Հայաստանի քաղաքական և փորձագիտական շրջանակները տևական ժամանակ քննարկում են, թե որքան տարածք պետք է հանձնենք՝ հի՞նգ, երե՞ք, և այլն։ Նման դիտարկումները, ըստ Ձեզ, ինչպե՞ս են անդրադառնում մեր հասարակության բարոյահոգեբանական վիճակի և մտածելակերպի վրա։

— Դա նախ խիստ բացասական ազդեցություն է ունենում հենց ազատագրված տարածքներում ապրող բնակչության վրա։ Եթե դու ապրում ես մի հողի վրա, որը նույնիսկ տեսականորեն կարող են հանձնել, ապա առաջանում է մի իրավիճակ, երբ դու քեզ կապված չես զգում այդ հողին, չես ցանկանում այնտեղ ինչ-որ բան անել, զարգացնել և մտածում ես, թե ինչպես ավելի հեշտ ու արագ հեռանաս։ Հաճախ այդ փոխզիջումնրը կամ զիջումները, կարգավորման ինչ-որ մոդելներ քննարկելիս՝ հետևյալ փաստարկն են բերում՝ դա դիվանագիտություն է, իրականում ոչ մի հող էլ չի հանձնվելու։ Սակայն ուղերձը, որ ոչ մի հող էլ չի հանձնվելու, ցավոք սրտի, ժողովուրդը չի ստանում, և ընկալում է այն, ինչը որ ասվում է։ Իսկ ասվում է, որ հանձնելու ենք։ Եվ այս դեպքում՝ ինչո՞ւ պետք է մարդիկ այնտեղ ապրեն, տեղավորվեն, օջախ ստեղծեն։ Այսպիսով մի իրավիճակ է ստեղծվում, երբ իրենից մեծ ռեսուրս ներկայացնող տարածքները չեն բնակեցվում և չեն օգտագործվում։

— Ոչ ոք պատերազմ չի ցանկանում։ Սակայն, եթե, Աստված չանի, այն վերսկսվի, մենք հոգեբանորեն պատրա՞ստ ենք դրան։

— Ո՛չ, մենք դրան բացարձակապես պատրաստ չենք։ Ասեմ ավելին՝ նույնիսկ եթե պարզվի, որ սա դիվանագիտական խաղ է, և վաղը իրավիճակը սրվի ու երկրի ղեկավարությունն էլ կոչ անի, թե՝ ժողովո՛ւրդ, զարթնե՛ք, կռվելու ժամանկն է և այլն, ժողովրդի պատասխանը կլինի՝ բայց ո՞նց կռվենք, չէ՞ որ ասում էիք, թե հարևաններ ենք, պետք է միասին ապրենք։ Այսօր բոլոր մակարդակներով ինչ-որ ծրագրեր են անցկացնում, հատկապես՝ երիտասարդության շրջանում, որտեղ փորձում են ինչ-որ երկխոսություն հաստատել, ինչ-որ կամուրջներ գցել և այլ նման բաներ։ Արդյունքում՝ վաղը նույն երիտասարդը կասի՝ ես չեմ ուզում կռվել, իմ ընկերներն են այնտեղ, մեզ նման մարդիկ են։ Մեր հասարակությունն այսօր չի ընկալում, որ կան պետական շահեր, և Ադրբեջանի պետական շահերը ոչ այնքան ժպտադեմ են, որքան ներկայացնում են Ադրբեջանի նույն երիտասարդները։

— Իսկ որքանո՞վ է պետական շահի ընկալումը տեսանելի իշխանության գործողություններում։

— Ցավոք սրտի, այսօր, կարծես, իշխանություններն էլ են աջակցում նման գործողությունների։ Թուրք և ադրբեջանցի քարոզիչները, տարբեր դիմակների տակ՝ լրագրողի, քաղաքագետի, փորձագետի, նույնիսկ՝ մշակութային գործչի, գալիս և առանց որևէ արգելքի՝ իրենց քարոզչությունը տարածում են մեր երիտասարդության մեջ։ Սա շատ բարոյալքող ազդեցություն է ունենում ժողովրդի վրա։

— Գործի բերումով մենք հետևում ենք, թե ինչպես է աշխատում Ադրբեջանի քարոզչամեքենան։ 15 տարում նրանց հաջողվեց ձևավորել մի հասարակություն, որը համոզված է, թե իրենց բոլոր դժբախտությունների պատճառը միայն ու միայն հայերն են։ Մենք ի՞նչ ենք արել ու անում։

— Մեզ մոտ բավական շերտավորված է վերաբերմունքը ղարաբաղյան հակամարտության վերաբերյալ։ Մի շերտը համարում է, որ թուրքը մնում է թուրք, ինչը ես նույնպես սխալ եմ համարում։ Պետք է հասկանալ, որ այսօրվա թուրքը երեկվա թուրքը չի, այն առումով, որ նա շատ ավելի զարգացած է, շատ ավելի լավ է տիրապետում քարոզչության, համոզման մեթոդներին և շատ ավելի վտանգավոր ախոյան է, քան 15 տարի առաջ էր։ Խոսքը ադրբեջանցիների մասին է։ Նույնը վերաբերում է Թուրքիային։ Ունենք նաև հակառակ ծայրահեղությունը. դա հիմնականում այն մարդկանց խումբն է, ովքեր սնվում են դրսից եկող գրանտների հաշվին և ասում են՝ ոչ մի խնդիր չկա, անձնական մակարդակում շփվում ենք, շատ նորմալ մարդիկ են՝ անտեսելով, որ դա ադրբեջանցիների և թուրքերի շատ փոքր շերտ է։ Իսկ նրանց հասարակությունների իրական տրամադրությունները բավական ուրիշ են։ Այնպիսի տպավորություն է, թե մեր երիտասարդության վրա ավելի շատ են աշխատում, քան նույն ադրբեջանցիների։ Այսօր բոլորը, նույնիսկ ադրբեջանցիները, ընդունում են, որ ատելության մթնոլորտը շատ ավելի բարձր է Ադրբեջանում։ Բայց, չգիտես, թե ինչու՝ այդ հաշտարար աշխատանքը հիմնականում տարվում է Հայաստանի տարածքում, հայկական լսարանի համար։ Այսպիսով, մենք ունենք բազմակարծիք ինչ-որ խմբեր, և այս խմբերից որոշների համար ցանկացած պատերազմական գործողություն դեպքում առաջին ամիսները պարզապես շոկային են լինելու։ Այսինքն, այդ մարդկանց, որպես զինվորների, շարքից հանում են։

— Ընդունո՞ւմ եք այն տեսակետը, թե նրանք, ովքեր այսօր, որպես փոխզիջում, համաձայն են հանձնել թեկուզ մեկ ազատագրված տարածք, ակամայից Հայաստանը տանում են դեպի պատերազմ, քանի որ Ադրբեջանը, ստանալով ինչ-որ բան ,անխուսափելիորեն փորձելու է պատերազմով ձեռք բերել մնացածը։

— Միանգամայն համաձայն եմ այդ կարծիքին։ Այդպես են ասում մարդիկ, ովքեր իրականում պատկերացում չունեն, թե ինչպես է կառուցված մեր պաշտպանության համակարգը, թե դա ինչ ազդեցություն կարող է ունենալ Արցախի և Սյունիքի բնակչության վրա։ Այդպիսի մարդիկ շարժվում են ինչ-որ տեսական բանաձևերով, որոնք միգուցե կիրառելի են Գլենդելի կամ Բևեռլի Հիլզի պայմաններում, բայց ոչ՝Հայաստանի։ Այդ մարդիկ հայկական իրականությունից կտրված են։ Նրանց ես խորհուրդ կտայի այցելել ազատագրված տարածքներ, խոսել մարդկանց հետ, եթե պետք լինի, այցելել դիրքեր։ Նրանք պետք է հասկանան, որ նույնիսկ մեկ շրջանի հանձնումն ունենալու է անդառնալի հետևանքներ Արցախի, Սյունիքի, ի վերջո՝ Հայաստանի անվտանգության համար՝ հարցականի տակ դնելով հայկական պետականությունը։

— Փաստորեն, եթե Հայաստանի իշխանությունն այս տրամաբանությամբ է շարժվում, ապա ստացվում է, որ այն ակամայից գնում է պատերազմի՝ հարցականի տակ դնելով մեր պետականությո՞ւնը։

— Ես այդպես եմ կարծում։

Զրույցը վարեց Վախթանգ Մարգարյանը

Սկզբնաղբյուր

Несите ваши денежки...

Thu, 16 Jul 2009 18:00:40 GMT

Армения, начиная с первых лет независимости до 2008 года, имел внешний долг в размере 1,4 млрд. долларов. Приобретенные нашим государством за последний период кредиты увеличили размер этого долга в два раза. Вскоре соотношение внешний долг/ВВП составит 40 процентов.

Источник

* * *

Հայաստանն իր անկախացման առաջին տարուց մինչև 2008 թվականն ուներ մոտ 1,4 միլիարդ դոլարի արտաքին պարտք։ Վերջին շրջանում մեր պետության ձեռքբերված վարկերն այդ արտաքին պարտքի չափը մեծացրել են կրկնակի անգամ։

Սկզբնաղբյուր

О Монте

Thu, 16 Jul 2009 10:29:11 GMT

В одной из общин Спюрка собираются подготовить и провести мероприятие посвящённое памяти Монте Мелконяна. Просили ссылки на материалы о нём.

Если у кого есть что-то то в тему, скидывайте в комментарии, плз.

Արցախի ԱԳՆ հայտարարությունը

Wed, 15 Jul 2009 17:48:37 GMT

ԼՂՀ արտաքին գործերի նախարարության

ՀԱՅՏԱՐԱՐՈՒԹՅՈՒՆԸ

Ադրբեջանա-ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման շուրջ վերջին զարգացումների կապակցությամբ ԼՂՀ արտաքին գործերի նախարարությունը անհրաժեշտ է համարում հանդես գալ հետեւյալ հայտարարությամբ.

ԼՂՀ դիրքորոշումը ադրբեջանա-ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման վերաբերյալ մնում է անփոփոխ: Անհնար է հասնել հակամարտության կարգավորմանը` անտեսելով առկա իրողությունները: Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետությունը անցյալ վերադարձնելու ցանկացած փորձ ոչ միայն անարդյունավետ է, այլեւ հղի է հակամարտության նոր սրացումով: Բանակցություններում իրական առաջընթացի հնարավոր է հասնել միայն բանակցային գործընթացի բոլոր փուլերին ղարաբաղյան կողմի լիարժեք մասնակցությամբ: Ցանկացած համաձայնություն, որը շոշափում է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության շահերը, ճակատագիրը եւ ապագան, չի կարող ընդունվել առանց այդ երկրի ժողովրդի եւ նրա ճակատագրի համար անմիջական պատասխանատվություն կրող ղեկավարության մասնակցության:

Հույս ունենք, որ խաղաղ կարգավորման մեջ շահագրգիռ դերակատարները թույլ չեն տա տարածաշրջանի ստատուս քվոյի խախտումը` որպես հետեւանք կարգավորման ներկայիս բանաձեւի հիման վրա բանակցային գործընթացի արագացման:

Ելնելով վերոնշյալից` գտնում ենք, որ անհրաժեշտ է խեղաթյուրված աղավաղված բանակցային գործընթացի վերաբեռնավորում, որպես բանակցային գործընթացի լիիրավ կողմ, ԼՂՀ վերադարձ բանակցությունների սեղանի շուրջ եւ կարգավորման հիմնարար սկզբունքների փոխակերպում:

15 հուլիսի, 2009թ.

Սկզբնաղբյուր. Արվեստ

Новости, как снежный ком

Wed, 15 Jul 2009 17:20:22 GMT

В связи с трагедией Дашнакцутюн отменяет завтрашний митинг.

R.I.P.

Wed, 15 Jul 2009 16:37:59 GMT

Толышпресс заявляет

Wed, 15 Jul 2009 07:39:49 GMT

Заявление талышей по поводу обнародования «Мадридских принципов»

Иными словами, прежде, чем решить данный конфликт, мировые державы должны проявить усилия для создания в Азербайджане подлинно демократического режима, предоставившего всем проживающим здесь народам автономию, которая является единственной гарантией сохранения их самобытности и этнической идентичности. Нынешний вариант разрешения конфликта предоставит возможность авторитарному режиму для полного и окончательного подавления воли нетюркских народов Азербайджана – талышей, лезгин, аварцев, парсов (татов) и т. пр. В результате это вовсе не будет означать разрешения нагорно-карабахского конфликта, а создаст еще большую почву для возникновения новых и новых конфликтов на этнической почве в Азербайджане. Поэтому мы за то, чтобы нагорно-карабахский конфликт был разрешен только с условием разрешения проблем всех вышеназванных народов нашей многострадательной Родины, которые в течение длительного времени ведут отчаянную борьбу за выживание в условиях все больше усиливающейся ассимиляции, проводимой режимом.

Вообще, согласен с талышами: какие нафиг принципы, пока в Азербайджане не будет установлена демократия, не будет пресечена государственная политика поощрения ксенофобии?

P.S. Даёшь заявление талышей в топ!

Комплекс реактивного засранца

Wed, 15 Jul 2009 05:17:47 GMT

После того, как заявление группы армянских блоггеров («Մի խումբ հայ բլոգգերների...») разошлось по весям блогосферы, вполне ожидаемо пошла и контр-реакция критиков-«правдорубов».

Типа «Налбандян — пешка, а блоггеры как всегда подпевают Сержику» и далее в том же духе.

Углубляться в споры и дискуссии по поводу текста не намерен, намного интереснее явление, которое я называю комплексом реактивного засранца. Он наблюдается у людей, которые сами редко делают что-то по своей инициативе, у которых никогда не хватает духа сделать первый шаг, но которые с остервенением кидаются на тех, кто этот первый шаг делает.

Почему никто из этих правдорубов никогда не далает первый шаг? Почему всегда прячут «тело робкое в утёсах»?

P.S. Ну и персональное спасибо Шуру за адекват и мудрость.

Միանում եմ՝ Կարեն Վրթանեսյան, ahousekeeper

Mon, 13 Jul 2009 12:03:49 GMT

ՄԻ ԽՈՒՄԲ ՀԱՅ ԲԼՈԳԳԵՐՆԵՐԻ ՀԱՅՏԱՐԱՐՈՒԹՅԱՆԸ

2009թ. հուլիսի 10-ին Ակվիլայում ԵԱՀԿ Մինսկի Խմբի համանախագահող երկրների ղեկավարների՝ Արցախյան խնդրի կարգավորման վերաբերյալ արված հայտարարության մեջ վերջապես բացահայտվեց այսպես կոչված Մադրիդյան հիմնարար սկզբունքների էությունը։

Մենք գտնում ենք, որ այդ սկզբունքները կործանարար են Հայաստանի Հանրապետության, Արցախի և հայ ժողովրդի համար։ Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության մաս կազմող, ԼՂՀ ու ՀՀ անվտանգության միակ իրական, այլ ոչ թղթե երաշխիք հանդիսացող տարածքի հանձնումը, այսպես կոչված ադրբեջանցի փախստականների վերադարձն Արցախ, ինչպես նաև հայկական զինված ուժերից զատ Արցախի տարածքում որևէ այլ զինված ուժի տեղակայումը խորապես հակասում են հայ ժողովրդի շահերին, խարխլում են երկրի պաշտպանական համակարգը և վտանգում Հայոց պետականության ապագան։

Մենք խստորեն դատապարտում ենք՝

- Հայաստանի Հանրապետության իշխանությունների կողմից Մադրիդյան սկզբունքները գաղտնի պահելու փաստը
- հայ պաշտոնյաների կողմից մեր ազգային շահերին հակասող սկզբունքների շուրջ բանակցություններին շարունակական մասնակցությունը
- Հայաստանի Հանրապետության արտաքին գործերի նախարար Էդվարդ Նալբանդյանի հուլիսի 11-ին արված հայտարարությունը, որով վերջինս ողջունում է ՄԽ համանախագահող երկրների ղեկավարների վերոհիշյալ բացահայտ հակահայկական հայտարարությունը

Պահանջում ենք ՀՀ Նախագահ Սերժ Սարգսյանից՝

- անհապաղ պաշտոնանկ անել ՀՀ արտաքին գործերի նախարար Էդվարդ Նալբանդյանին
- դադարեցնել մասնակցությունը ՀՀ և Արցախի համար կործանարար հետևանքներով հղի բանակցություններին
- զերծ մնալ ակնհայտորեն հակահայկական փաստաթղթերը ստորագրելուց
- այսուհետ գործել միմիայն հանուն Հայոց պետականության շահերի և հայ ժողովրդին բնորոշ արիությամբ

= = = = =

Վաղը՝ հուլիսի 14-ին, ժամը 11:00 «Արմատ» մամուլի ակումբում տեղի կունենա մամուլի ասուլիս, որի ժամանակ մեր անունից կխոսեն և հայտարարության տեքստը կներկայացնեն`

Վարուժան Գեղամյան, թուրքագետ, Բերձորի բնակիչ varujeans
Արսեն Կարապետյան, ճարտարապետ dabavog
Արթուր Ավթանդիլյան, քաղաքագետ ditaket
Հայկ Բալանյան infernoarm

«Արմատ» ակումբը գտնվում է Մամուլի շենքում (Արշակունյաց 2), 3-րդ հարկ

Բոլոր նրանք, ովքեր համաձայն են հայտարարության տեքստի հետ, միացե´ք, տարածե´ք։

Мадрдр...

Mon, 13 Jul 2009 11:29:45 GMT

Пятничная публикация мадридских принципов по сдаче Карабаха совпала с навалившейся на Армению жарой. mushetsi считает, что это не случайно. Но несмотря на жару, лето и понедельник, френдлента кипит.

— Новые приключения Пиноккио (фото)

— «В Арцахе настроение боевое и возмущенное.» (а здесь можно задавать вопросы Арвесту по ситуации в Арцахе: http://groups.google.com/group/ask_ar_vest/browse_thread/thread/cec481bfd1be8d25 )

— Ու՞ր են կորել մեր նախապայմանները։

— О "принципах урегулирования" карабахского конфликта (комментарий Андрея Арешева)

— Подтянулась лакейская артиллерия

— Гиганту армянской дипломатии посвящяется.

— Масис МАИЛЯН: «базовые принципы» неприемлемы

— Պարոն Նալբանդյան, մեղմ ասած հեռացի

— Заявление инициативной группы партии “Армянский выбор”

...

Sun, 12 Jul 2009 19:20:06 GMT

Кара пишет про перезагрузку. И в комментах: «одна надежда на карабахцев».

IMHO, неправильно так. Мы всегда пытаемся найти того, на кого можно надеятся. Так комфортнее. Синдром Мгера Малого: «Когда уже будет хуже дальше некуда, Мгер выйдет из скалы и навешает всем врагам ***дюлей». Не надо так буквально понимать мифы. Спящий Мгер — внутри каждого из нас. Надеятся надо только на этого внутреннего Мгера. И будить надо только его. Остальных — бессмысленно.

Если будем надеяться на «գլուխ ջարդողներ», «карабахцев», «дипломатический блеф» и прочих мифических существ, пролетим со свистом.

Sun, 12 Jul 2009 11:53:30 GMT

На главной странице ArmInfo — шедевр: «МИД РА: Мадридские принципы включают в себя фактическое закрепление независимости НКР»

Мы уже прочли эти ваши мадридские принципы. И чтобы понять, что в них включено, не нужно мажорных заголовков, придуманных лакеями из Арминфо. И так всё понятно.

Реакция на совместное заявление президентов США, Франции и России

Sun, 12 Jul 2009 07:46:36 GMT

Прибывший вчера в Ереван зам. госсекретаря США Джеймс Стейнберг и министр иностранных дел Армении Эдвард Налбандян дали совместную пресс-конференцию. Как пишет Айсор.ам «... Налбандян приветствовал заявления президентов стран-сопредседателей Минской группы ОБСЕ, отметив, что оно соответствует трем принципам Армении – реализация права народа Карабаха на самоопределение, наземное сообщение Армении и Карабаха, а также гарантии безопасности.»

В переводе на армянский это значит: «Սիրելի հայրենակիցներ, մենք ձեզ էշի տեղ ենք դրել».

МИД Турции также одобрям совместное заявление президентов.

А вот Азербайджан пока молчит. На главной странице сайта передаст.аз последняя новость по теме — двухдневной давности.

В то же время министр индел НКР заявил, что Арцах не несёт никакой ответственности за осуществление этих принципов, поскольку не принимала участия в их разработке. На состоявшемся позавчера в Степанакерте всеармянском форуме президент НКР Бако Саакян тоже высказался в подобном духе.

Далее следует текст резолюции (на армянском), принятой по итогам работы форума.

Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության մայրաքաղաք Ստեփանակերտում 2009թ. հուլիսի 10–11-ը գումարված համահայկական համաժողովի

ԲԱՆԱՁԵՎԸ

Մենք՝ աշխարհի 25 երկրներից ժամանած հայության ներկայացուցիչներս, ԼՂՀ նախագահի բարձր հովանավորությամբ կազմակերպված համաժողովի ընթացքում քննարկելով այս ժամանակաշրջանի մեր ազգային-պետական կարեւորագույն՝ Արցախի եւ հայ-թուրքական հարաբերությունների հիմնահարցերը՝ հաստատում ենք.

1. Հայաստանն ու հայությունը պատասխանատու, շրջադարձային փուլում են։ Մեր օրակարգի երկու հիմնահարցերի զարգացմամբ ու հանգուցալուծման բնույթով է պայմանավորված մեր ինքնության պահպանումը, հայկական երկու պետությունների եւ մեր ժողովրդի ապագան։

2. Մենք վճռական ենք՝ կարելի ու անկարելի բոլոր միջոցներով պաշտպանելու ազգային-պետական մեր շահերն ու իրավունքները եւ ապահովելու մեր ինքնուրույն ու արժանապատիվ տեղը քաղաքակիրթ ժողովուրդների ընտանիքում։

3. Մենք ինքնավստահություն, իրատեսություն եւ քաղաքական կամք ենք պահանջում ՀՀ եւ ԼՂՀ այսօրվա եւ վաղվա իշխանություններից, որպեսզի ճակատագրական այս երկու հիմնահարցերում նրանք առաջնորդվեն բացառապես հայ ժողովրդի շահերով եւ սերունդների առջեւ պատասխանատվությամբ։

4. Մենք գիտակցում ենք, որ ազգի ու պետության հիմքերին առնչվող բոլոր խնդիրները, արտաքին ու ներքին քաղաքականությունը փոխկապակցված ամբողջություն են եւ պահանջում են համակողմանի ու կշռադատված մոտեցումներ։

5. Հայաստանի Հանրապետությունը, Արցախը, Սփյուռքը միայն իբրեւ մեկ միասնական օրգանիզմ կարող են կազմակերպված ուժի վերածվել, ունենալ ընդհանրական կամքի արտահայտման ձեւաչափ, բացահայտել մեր անսահման ներքին կարողականությունը եւ մեր հարեւաններին, աշխարհի ուժային կենտրոններին ապացուցել, որ հայությունը թույլ չի տալու ոտնահարել իր արդարացի իրավունքները։

Մեկնելով այս հաստատումներից՝ հայ-թուրքական հարաբերությունների առումով համաժողովը արձանագրում է.

Իբրեւ հարեւան պետություններ՝ Հայաստանն ու Թուրքիան ի վերջո պարտավոր են բնականոն հարաբերություններ հաստատել։ Առանց նախապայմանների դիվանագիտական հարաբերություններ սկսելու եւ սահմանները բացելու Հայաստանի նախաձեռնությունը արդեն իսկ զիջում էր եւ բարի կամքի դրսեւորում Թուրքիայի հանդեպ։ Բայց առայսօր, ավելի քան մեկ տարի ընդգրկող ժամանակահատվածում, Թուրքիան համարժեք չի արձագանքել Հայաստանի միակողմանի պատրաստակամությանը։ Թուրքիայի ոչ մի առաջնորդ հրապարակավ չի խոսել առանց նախապայմանների հարաբերությունները կարգավորելու ցանկության մասին։ Թուրքիան շարունակում է նախապայմաններ թելադրել, անընդմեջ մեծացնում է իր բացահայտ կանխակալ դերակատարությունը Արցախի հարցում եւ իրականում գնում է ոչ թե հարաբերությունների կարգավորման, այլ հաջողությամբ մոլորեցնում է միջազգային հանրությանը՝ օրակարգից դուրս մղելով Հայկական հարցը։

Այս համատեքստում միանգամայն սխալ ու անհեռատես քայլ էր 2009թ. ապրիլի 22-ի համատեղ հայտարարության ստորագրումը։ Նույնքան ու ավելի վտանգավոր են ներկայիս միտումները, երբ աշխարհի ուժային կենտրոնները փորձում են արագացված ինչ-ինչ լուծումներ պարտադրել Արցախյան հարցում՝ դրանով իսկ Թուրքիային ձեռնտու հուն մղելով Հայաստան-Թուրքիա հարաբերությունների ընթացքը։ Այլեւս ակնհայտ է, որ Հայաստանն ու հայությունը ստիպված են դիմակայել թուրք-ադրբեջանական տանդեմի միասնական քաղաքականությանը։

Այս պայմաններում մենք համոզված ենք հետեւյալ դրույթների ճշմարտացիության եւ դրանց պետականորեն հետապնդման անհրաժեշտության մեջ.

ա) Առանց նախապայմանների շրջափակման վերացումը եւ միջազգային իրավունքի ընդհանուր հիմունքներով դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատումը պետք է դիտվի իբրեւ երկու երկրների երկխոսության բնական մեկնակետ։ Իրապես բարիդրացիական հարաբերություններ կարող են լինել Թուրքիայի կողմից Հայոց ցեղասպանության ճանաչմամբ եւ հայ ժողովրդի իրավունքների վերականգնմամբ։

բ) Ցեղասպանության միջազգային համընդհանուր եւ մասնավորապես Թուրքիայի կողմից ճանաչումն ու դատապարտումը հիմնարար նշանակություն ունի ոչ միայն պատմական արդարության վերականգնման, այլեւ՝ տարածաշրջանում փոխադարձ վստահության մթնոլորտի հաստատման եւ ապագայում նման ոճիրների կանխարգելման համատեքստում։ Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության հայեցակարգի այս դրույթը վերջին շրջանում փաստորեն դադարել է արտաքին քաղաքական գործունեության ուղենիշ լինելուց։ Սա անթույլատրելի է։ Անթույլատրելի է նաեւ Ցեղասպանության փաստը պատմաբանների քննարկման նյութ դարձնելու ցանկացած փորձ։

գ) Բացարձակապես անընդունելի է Հայաստան-Թուրքիա հարաբերությունների բնականոնացումը Հայաստանի ինքնիշխան եւ կենսունակ լինելիության եւ սերունդների իրավունքների հաշվին։ ՀՀ իշխանությունները այլեւս չպետք է թույլ տան, որ բանակցությունների իմիտացիան Թուրքիան ծառայեցնի միջազգային ասպարեզում քաղաքական ու քարոզչական առավելություններ կուտակելուն։

դ) Հայաստանի իշխանությունը պարտավոր է վերագնահատել ու իմաստավորել մեկ տարի առաջ իր նախաձեռնած հրապարակային հարաբերությունների ընթացքը, արդեն իսկ առկա բացասական արդյունքները, միջազգային հանրության առաջ բացահայտել Թուրքիայի իրական նպատակները եւ դադարեցնել բանակցությունները։

Արցախյան հիմնահարցի ներկա հանգրվանի առնչությամբ համաժողովը արձանագրում է.

Տարածաշրջանում ստեղծված ստատուս քվոն Լեռնային Ղարաբաղի ժողովրդի ազատ ինքնորոշման իրավունքը բռնի ուժով ճնշելու, պատերազմ սանձազերծելու եւ այդ պատերազմում պարտվելու Ադրբեջանի քաղաքականության արդյունքն է։ Արցախը ոչ միայն կարողացել է պաշտպանել ապրելու իր իրավունքը, այլեւ միջազգային բոլոր նորմերին համապատասխան ժողովրդավարական պետություն է ստեղծել, որ բնականորեն կայանում ու զարգանում է։ Այսօր եւ վաղը Արցախի ինքնուրույնությունն ու անվտանգությունը ուղղակիորեն առնչվում են Հայաստանի ու համայն հայ ժողովրդի արժանապատվությանը, լինելիությանն ու հեռանկարին։ Հիմնահարցը հապճեպ կարգավորելուն ուղղված որոշ միտումներ եւ հատկապես Ադրբեջանի ռազմաշունչ հայտարարությունները մեզ ստիպում են մշտապես զգոն լինել, խնդիրը պահել մեր համազգային օրակարգում եւ անհրաժեշտության դեպքում համահայկական ուժերով բացառել հիմնահարցի ոչ արդարացի լուծման հնարավորությունը։

Առ այդ՝ համաժողովը գտնում է.

ա) Արցախյան հիմնահարցի վերջնական կարգավորման ուղին խաղաղ բանակցային գործընթացն է, որտեղ սակայն պետք է փոխվի խեղված ձեւաչափը, եւ ԼՂՀ-ն հանդես գա իբրեւ լիիրավ կողմ։

բ) Բանակցային գործընթացում հիմք պետք է ընդունել Արցախի ժողովրդի արդեն իսկ կայացած ինքնորոշման փաստը եւ առաջնորդվել 1991թ. անկախության եւ 2006թ. ԼՂՀ Սահմանադրության ընդունման հանրաքվեների արդյունքներով։ Բանակցությունները պետք է նպատակ ունենան առաջնահերթ լուծում տալ ԼՂՀ անկախության ճանաչման եւ նրա անվտանգության ապահովման հարցերին եւ չպետք է շրջանցեն բռնազավթված Շահումյանն ու Գետաշենը, Մարտակերտի ու Մարտունիի հատվածները եւ Ադրբեջանից տեղահանված հարյուր հազարավոր հայերի իրավունքները։

գ) Լեռնային Ղարաբաղը երբեք մաս չի կազմել անկախ Ադրբեջանին, իսկ 1991թ. հռչակել է իր անկախությունը Ադրբեջանին չպատկանող տարածքներում։ Խորհրդային Միության կազմալուծմամբ ավարտվել է Խորհրդային Ադրբեջանի տիրապետությունը Արցախի վրա։ Արցախյան պատերազմի նախահարձակը եւ հետեւանքների պատասխանատուն Ադրբեջանն է։

դ) Գիտակցելով, որ բանակցությունները ենթադրում են փոխզիջումներ, միաժամանակ պնդում ենք, որ փոխզիջումները, հակամարտության կարգավորման բոլոր բաղադրիչների հաշվառումով, կարող են լինել միմիայն համարժեք, հավասարաչափ, միաժամանակյա եւ տեղադրվել փաթեթային ամբողջական լուծման համակարգում։ Այլապես ԼՂՀ շուրջ անվտանգության գոտու ցանկացած թուլացում, առանց ԼՂՀ տարածքային ամբողջականության վերականգնման, մեծացնելու է պատերազմի հավանականությունը եւ վտանգելու Արցախի բնակչությանը։

ե) Այս համատեքստում, այսպես կոչված, նորացված Մադրիդյան սկզբունքների հիման վրա հակամարտության կարգավորումը արագացնելուն ուղղված համանախագահող երկրների նախագահների կոչը բացարձակապես չի բխում հիմնախնդրի բնույթից եւ հակամարտության ծավալման պատմությունից։ Ավելին՝ այն շրջանցում եւ լիովին անտեսում է ԼՂՀ ժողովրդի օրինապատշաճ կերպով արդեն իսկ արտահայտած կամքը։ Համաժողովը դատապարտելի, անթույլատրելի եւ իրավական ուժից զուրկ է համարում միջազգային որեւէ փաստաթղթի ընդունումը՝ առանց հակամարտության հիմնական կողմի՝ ԼՂՀ իշխանության անմիջական մասնակցության։ Համաժողովը հաստատում է, որ Հայաստանի Հանրապետությունը Ղարաբաղի ժողովրդի համար այս կենսական հարցի լուծման մեջ իրավասու չէ փոխարինել ԼՂՀ-ին։ Համաժողովը ՀՀ իշխանություններից պահանջում է չստորագրել առաջարկվող փաստաթուղթը եւ հրատապ միջոցներ ձեռնարկել ԼՂՀ-ն բանակցություններում որպես լիիրավ կողմ վերադարձնելու համար։

զ) Հայաստանն բոլոր միջոցներով պետք է երաշխավորի ԼՂՀ անվտանգությունն ու անկախությունը եւ հասնի այդ կարգավիճակի միջազգային ամրագրմանը։ Առ այդ՝ միջազգային հանրության հովանու ներքո ՀՀ, ԼՂՀ եւ Ադրբեջանի միջեւ ստորագրված ուժի կիրառումը բացառող փաստաթուղթը միայն կարող է ապահովել խաղաղ բանակցային գործընթացի անշրջելիությունը։

է) Մեզ համար Արցախը Հայաստան է եւ մնալու է ադպիսին։ Համայն հայության զորաշարժով մենք մեկ անգամ արդեն հաղթել ենք Ադրբեջանի կողմից սանձազերծված պատերազմում, եւ թող ոչ ոք չկասկածի, որ նույնն է լինելու, եթե դարձյալ ազատ ժողովրդի հետ փորձեն խոսել զենքով։

Արցախի հիմնախնդրին, հայ-թուրքական հարաբերություններին նվիրված երկօրյա համաժողովի մասնակիցներս վերահաստատում ենք ազգային-պետական հարցերում մեր միասնականությունն ու վճռականությունը։ Մեզ համար գերագույն արժեքներ են Հայաստանի անկախ Հանրապետությունը, ազատ Արցախը, կազմակերպված Սփյուռքը եւ մեր ժողովրդի անժամանցելի իրավունքները։

ք. Ստեփանակերտ
11 հուլիս 2009թ.

Завтра была война

Sun, 12 Jul 2009 07:11:24 GMT

Мадридские принципы, которые мы так долго «искали в интернете», наконец-то нашлись. Позавчера я не обратил должного внимания на запись noni_no, но оказалось, что это не очередной развод, а они самые — мадридские принципы...

Нам долго пудрили мозги: «Вы говорите о том, чего не знаете. Пока не опубликован текст принципов, бессмысленно их обсуждать. Государственные мужи знают, что делают. Придёт время, опубликуют, выскажетесь.» Что ж, время пришло, и оказалось, что всё значительно хуже, чем предполагалось. Текст заявления президентов США, России и Франции опубликован на сайтах ОБСЕ (via noni_no) и Белого Дома (via gianluigi).

Перевод так называемых «обновлённых мадридских принципов»:

— возвращение территорий вокруг Нагорного Карабаха под азербайджанский контроль;
— промежуточный статус для Нагорного Карабаха, гарантирующий безопасность и самоуправление;
— коридор, соединяющий Армению с Нагорным Карабахом;
— в будущем — определение финального юридического статуса Нагорного Карабаха посредством юридически обязывающего выражения воли;
— право всех внутренне перемещённых лиц и беженцев вернуться в свои бывшие места проживания;
— международные гарантии безопасности, которые включали бы в себя миротворческую операцию.

* * *

Давайте разбирать попунктно, без дипломатически-обтекаемых выражений и самообмана.

«Оптимистический» сценарий

а. Сдача освобождённой территории. Резкое ухудшение наших позиций на линии огня: потеря почти всех укреплений (в строительство которых угрохано чуть меньше миллиарда долларов), увеличение линии контакта в несколько раз, что, в свою очередь ведёт к вынужденному увеличению живой силы на передовой в несколько раз, т.е. придётся увеличивать армию.

б. Карабах официально вводится в состав Азербайджана. Типа «Посамоуправляйтесь пока, там видно будет».

в. Без комментариев.

г. Обратите внимание, тут даже слова «референдум» нет. Ни слова о сроках. Кто участвует в «волеизъявлении» — тоже ни слова. Эш ми саткир, гарун кга, йонджа карацес. Про то, как спокойно прокатили иракских курдов с референдумом, который явно прописан в конституции Ирака (!) с чёткими сроками, можно прочитать у Мушеци.

д. Возвращение беженцев: каких конкретно? Будут ли миротворцы охранять армянских вернувшихся в Гандзак армянских беженцев? Как насчёт Шаумяновского района, сёл Геташен, Мартунашен, Чардахлу и других?!

е. Миротворческая операция — потеря тех остатков независимости, что оставались у Армении.

Результат: возвращаемся к состоянию на декабрь 1987 минус всё армянское население Азербайджанской ССР, проживавшее вне границ НКАО. Деморализованное население РА и НКР в массовом порядке покидает страну.

Пессимистический сценарий

а. Сдача освобождённой территории.
б. Полная деморализация населения НКР и РА, в том числе и войск. Массовый отток населения из НКР и Сюника.
в. Невозможность построить новую — в несколько раз длиннее — укрепленную линию: с одной стороны кризис, с другой — всем уже насрать.
г. Азербайджан, прекрасно понимая ситуацию, начинает военные действия.
д. Остатки армянского населения в панике покидают Карабах, гуманитарный кризис в РА.
е. Азербайджанцы начинают наступление на Мегри и выходят к Нахиджевану.
ё. Подписывается мирный договор.

Результат: население «новой» РА — 1–1.5 млн человек. Связи с Ираном нет. Турция активно «интегрирует» страну в свой состав. Аминь.

Sat, 11 Jul 2009 19:07:29 GMT

Իսկական շոգերն ընկան։

Այվազյանի երեկվա հարցազրույցը

Sat, 11 Jul 2009 14:33:35 GMT

ՀՀ արտաքին քաղաքականության սխալները պետք է շտկվեն

Աղբյուրը՝ Idefacto.am, 10.07.2009թ.

Հարցազրույց «Արարատ» ռազմավարագիտական կենտրոնի տնօրեն, քաղ. գիտ. դոկտոր ԱՐՄԵՆ ԱՅՎԱԶՅԱՆԻ հետ

— Հայ-թուրքական հարաբերություններն այս պահին ինչպե՞ս եք գնահատում:

-Այսօր հայ-թուրքական հարաբերությունները գտնվում են նույն վիճակում, ինչ վերջին 18 տարիների ընթացքում: Ես բազմիցս իմ հոդվածներում, ելույթներում նշել եմ, որ հայ-թուրքական հարաբերություններ չկան, կա հակամարտություն: Եթե խնդիրն այդպես ձևակերպենք` հայ-թուրքական հակամարտությունը, իրավիճակը շատ ավելի հասկանալի կլինի: Հակամարտությունը ոչ միայն պատմական, այլև ներկա խորքային իրողություն է: Հակամարտության սկզբնաղբյուրը Թուրքիայի նպատակն է` ոչնչացնել Հայաստանը: Սա հենց այն հիմնական խնդիրն է, որ մեր քաղաքական վերնախավն անկախության հաստատումից ի վեր չի ուզում տեսնել և աչքերը փակում է դրանից բխող` Հայաստանի և հայության դեմ իրականացվող տասնյակ թշնամական գործողությունների վրա: Արդեն 18 տարի Թուրքիայի այդ գործողություններն անպատասխան են մնում: Սերժ Սարգսյանը ժառանգել է Լևոն Տեր-Պետրոսյանի, Ռոբերտ Քոչարյանի արտաքին քաղաքականության սխալ ուղղություններն ու տրամաբանությունը, որոնք այսօր բերում են ՀՀ ամբողջ արտաքին քաղաքականության կրախին: Մինչ այժմ խնդիրները պարզապես կուտակվում էին, իսկ այսօր արդեն եկել է երկարամյա սխալ քաղաքականության և անգործության պտուղները քաղելու ժամանակը Հայաստանի արտաքին քաղաքականության պարտություններն ակնհայտ են:

-Ինչո՞վ կհիմնավորեք Ձեր ասածը:

-Ղարաբաղյան բանակցություններում Ադրբեջանի դիրքորոշումն է՛լ ավելի կարծրանալու և ուղղակի լկտիանալու փաստով, ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայում Հայաստանին օկուպանտ անվանող փաստաթղթով, Թուրքիայի առաջադրած նախապայմանների մի մասի ընդունմամբ, այդ թվում՝ հայ-թուրքական պատմաբանների հանձնաժողով ստեղծելուն ՀՀ կապիտուլյանտական համաձայնությամբ, ապրիլի 24-ի նախօրեին հայ ժողովրդի թիկունքում թուրքերի հետ ստորագրված ստորացուցիչ «ճանապարհային քարտեզ»-ով, Հայաստանի բռնազավթված արևմտյան մասը մոռացության մատնելու ՀՀ բարձրագույն պաշտոնյաների փորձերով, ՀՀ կառավարության՝ Թուրքիային ուղղված հայկական նոր ԱԷԿ-ի բաժնետեր դառնալու անհեթեթության աստիճանի վտանգավոր առաջարկությամբ, տեղեկատվական պաշտպանության դաշտում ՀՀ լիակատար կաթվածահարությամբ… Կարելի է այս ցանկը շարունակել մասնակի բազմաթիվ դեպքերով։ Օրինակ, Իսլամական համաժողով կազմակերպության վերջին որոշման մեջ կա Խոջալուի դեպքերն իրենց երկրների դասագրքերում ընդգրկելու մի կետ: Ինչո՞ւ այդպես ստացվեց: Որովհետև մեր դիվանագիտական կառույցները ոչ միայն վատ են աշխատում, այլև շատ դեպքերում չեն էլ աշխատում, չեն էլ հակադարձում այն բոլոր հակահայաստանյան ու հակահայկական գործողություններին, որ չափազանց ակտիվորեն մեր դեմ իրականացվում են: Այս մասին խոսել և նախազգուշացրել ենք տարիներ շարունակ: Կամ` ֆուտբոլային դիվանագիտությունը: Լևոն Տեր-Պետրոսյանի, Ռոբերտ Քոչարյանի և իրենց արտաքին գործերի նախարարների քաղաքականության բոլոր սնանկ կողմերը եկան ու վարդի պես բացվեցին ֆուտբոլային դիվանագիտության մեջ: Երեք նախագահների` Թուրքիայի նկատմամբ վարած քաղաքականության մեջ չնչին տարբերություններ կան։ Եթե Ռոբերտ Քոչարյանը եկավ ու ասաց` արտաքին քաղաքականության մեջ ես մտցնում եմ ցեղասպանության ճանաչումը, դա ընդամենը կոսմետիկ քայլ էր, որովհետև խնդիրն ամենևին ցեղասպանության ճանաչումը չէ, այլ Հայկական հարցը, Հայաստան պետության անվտանգության համար անհրաժեշտ տարածքային ու քաղաքական երաշխիքների ապահովումը: Թուրքիայի հետ հարաբերություններում այս տարածքային խնդիրը մնացել է անտեսված ՀՀ բոլոր իշխանությունների կողմից: Ֆուտբոլային դիվանագիտությունը կառուցված էր օդի վրա, մեռելածին էր, վերջին մեկ տարվա ընթացքում ես բազմիցս եմ հանդես եկել վերլուծություններով և նախազգուշացումներով, որ դա միայն վնասելու է Հայաստանին: Ի՞նչ ունենք այսօր: Արդեն մեծ կորուստներ:

-Որո՞նք են այդ կորուստները:

-Առաջին` ցեղասպանության ճանաչման գործընթացի կասեցումը միջազգային ասպարեզում։ Միջազգային հանրությունն ասում է` «Հայաստանը և Թուրքիան վարում են արդյունավետ բանակցություններ և պետք չէ խանգարել». այս պատրանքը Թուրքիան հաջողությամբ ներարկել է ամբողջ աշխարհին: Երկրորդ` Թուրքիան փորձում է ագրեսիվ կերպով մտնել արցախյան հիմնախնդրի կարգավորման բանակցությունների մեջ` որպես միջնորդ, իսկ Հայաստանն էլ օժանդակեց Թուրքիային՝ մասնակցելով Հայաստան-Թուրքիա-Ադրբեջան եռակողմ ձևաչափով հանդիպումներին: Իսկ ինչի՞ մասին պիտի իրար հետ խոսեին երեք նախագահները և արտգործնախարարները, եթե ոչ Ղարաբաղի։ Եղանակի՞: Ինչպե՞ս կարելի էր գնալ նման հանդիպումների, երբ երկու դաշնակից պետությունները՝ Ադրբեջանն ու Թուրքիան, ունեն միևնույն նպատակը՝ բռնազավթել Արցախը, որի մասին շատ պարզ արտահայտվել են միշտ: Երրորդ` Թուրքիայի կառավարությունն այսօր արդեն հանդգնում է հայտարարել` «Մենք պիտի հասնենք նրան, որ ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհուրդը Հայաստանը ճանաչի որպես օկուպանտ պետություն»: Մինչև այսօր Հայաստանը չի համարձակվել միջազգային ասպարեզում Թուրքիային մեղադրանք ներկայացնել, որ իրավունք չունի խոսելու օկուպացիայի մասին, որովհետև ինքն է իսկական օկուպանտը, որը բռնազավթել է Արևմտյան Հայաստանը, այն էլ վայրագորեն` ցեղասպանության միջոցով: Նույն քաղաքականությունն էլ շարունակում է տեղեկատվական դաշտում` իրականացնելով բազմալեզու հակահայկական քարոզչություն, կեղծելով հայոց պատմությունն ու մշակույթը։ Այժմ արդեն թուրքերն արևելահայերենով հեռուստահաղորդումներ են սկսել հեռարձակել, ընդ որում` Հայաստանի համաձայնությամբ. անցյալ տարվա աշնանը Հանրային հեռուստատեսության տնօրեն Ալեքսան Հարությունյանը թուրքական TRT հեռուստառադիոըկերության հետ Անկարայում մի պայմանագիր կնքեց, որի բովանդակությունը մինչև այսօր չենք տեսել, թեպետ բազմիցս եմ կոչ արել հրապարակել այն: Վերջերս էլ ասուլիսում նախագահի աշխատակազմին կից ստեղծված տեղեկատվական նոր կառույցի ղեկավարին հարցնում են` ինչպե՞ս եք վերաբերվում թուրքական այդ նախաձեռնությանը, նա էլ պատասխանում է` դրական, եթե պիտի օբյեկտիվ տեղեկատվություն հեռարձակվի: Ո՞Ւմ ենք խաբում, մի՞թե պարզ չէ, որ թուրքերի տեղեկատվությունը լինելու է ոչ օբյեկտիվ: Վերջապես` «ճանապարհային քարտեզը»: Ինչո՞ւ մինչև այսօր այն չի հրապարակվել։ Սկզբից ասացին` մայիսին կհրապարակվի: Չէ՞ որ սա ՀՀ Սահմանադրության մեջ ամրագրված դրույթների (ՀՀ յուրաքանչյուր քաղաքացու տեղեկատվություն ստանալու (հ. 27) և հասարակական շահերի պաշտպանության նկատառումներով իրավասու պետական մարմիններից պատշաճ պատասխան ստանալու (27.1) սահմանադրական իրավունքները) խախտում է, նաև՝ պետական ավանդույթի խախտում. կնքվել է միջպետական պայմանագիր, ինչո՞ւ մինչև այսօր քաղաքական ուժերն ու հասարակությունն այն չեն տեսել: Սակայն գիտենք արդեն այդ տխրահռչակ փաստաթղթի մեջ եղած մի քանի կետերի մասին: Կետերից մեկը պատմաբանների հանձնաժողովի ստեղծմանն է վերաբերում։ Այժմ ՀՀ իշխանությունների որոշ կամակատարներ փորձում են ապացուցել անապացուցելին, թե իբր այդ հանձնաժողովը Հայաստանին օգուտ կտա: Թուրքերի անիրականանալի թվացող երազանքներից էր սա` ստեղծել պատմաբաններից բաղկացած հայ-թուրքական հանձնաժողով և դրանով մեկընդմիշտ կասկածի տակ դնել ցեղասպանության փաստը։ Ինչքան ուզում ես ապացուցիր, դիմացի կողմն իրական գիտական բանավեճի մեջ մտնելու խնդիր չունի, գալու է ու գործընթացը ձգձգի։ Այսպիսով, ՀՀ իշխանությունները զիջել են և այս ստեղծվելիք խայտառակ հանձնաժողովի հարցում։

-Այնուհանդերձ, եթե հայ-թուրքական հարաբերություններ հասկացություն գոյություն չունի, հակամարտություն հասկացությունը` ևս: Թե ինչ հաջողություններ ու ինչ ձախողումներ ունեն դիվանագետները, հարցի մի կողմն է, գուցե ի սկզբանե է արվել սխալը` Հայաստանը չունի հստակ պատասխան «ի՞նչ է ուզում Թուրքիայից» հարցին: Ի՞նչ է նշանակում ցեղասպանության ճանաչում: Յուրաքանչյուր երկիր իր համար պիտի ունենա փոխհարաբերությունների հաստատմանը խանգարող հարցերի սեփական պատասխանները և փորձի համաձայնեցնել, իսկ առայժմ արվում են քայլեր, որոնք բխում են գերտերությունների շահերի համադրումից:

-Եթե Հայաստանն իր դեյուրե ունեցած անկախությունը չկարողանա արագորեն վերածել դեֆակտո անկախության և գոնե ազգային անվտանգության կենսական ոլորտներում ինքնուրույն քաղաքականություն վարել, այլևս իմաստ չի ունենա որևէ բանի մասին խոսելը: Ինչ վերաբերում է հակամարտությանը, ապա ոչ թե մենք ենք Թուրքիայի դեմ հակամարտում, այլ Թուրքիան է շարունակում Հայաստանի դեմ թշնամական գործողությունները` նպատակ ունենալով ոչնչացնել Հայաստանը:

-Իսկ ի՞նչ է տալու Թուրքիային Հայաստանի ոչնչացումը:

-Աշխարհաքաղաքական կշռի կտրուկ աճ, տարածաշրջանային միակ գերտերության կարգավիճակ, «հայկական գլխացավանքի» վերացում, տարածաշրջանից Ռուսաստանի վտարում, Իրանի հյուսիսում ապրող թրքախոս զանգվածի միջոցով ծավալապաշտական նոր ծրագրերի իրականացում, Միջին Ասիայից նավթի և գազի նոր խողովակաշարեր, իր տարածքի վրայով լրացուցիչ էներգակիրների տարանցում դեպի Եվրոպա և այլուր, լրացուցիչ լծակներ և շատ այլ քաղաքական, ռազմական և առևտրատնտեսական շահույթներ… Թուրքիան աջակցում է Ադրբեջանին բոլոր հնարավոր միջոցներով՝ Հայաստանի դեմ նոր ագրեսիա իրականացվելու գործում, հուսալով, որ Ադրբեջանը կօկուպացնի Արցախը, այնուհետև՝ Սյունիքը՝ Հայաստանին անելով մատ երկու քայլից:

-Ես նման հեռանկարը հավանական չեմ համարում, առավել ևս, որ 18 տարին բավական ժամանակ էր` համոզվելու, որ դա հնարավոր չէ անել, եթե հնարավոր լիներ, չէին հապաղի ոչ Թուրքիան, ոչ Ադրբեջանը:

-1915 թ. ո՞նց արվեց: Պատերա՞զմ էր:

-Պատերազմն իր հերթին, բայց ինչո՞ւ եք կարծում, որ տարածաշրջանում Թուրքիայի նման ուժեղացումը կհանդուրժեն ԱՄՆ-ը կամ Ռուսաստանը:

-Պատմական փորձ ունենք։ Մեր հույսն օտար ուժերի վրա դնելու իրավունք չունենք։ Որքան մեզ վրա հենվենք, այդքան ավելի հավանական է դաշնակիցների օժանդակությունը։ Բայց կա նաև Հայաստանի ոչնչացման ժողովրդագրական ծրագիրը…

-Այսինքն` 70 միլիոնանոց Թուրքիայի դեմ մեր` աշխարհում 10, Հայաստանում 3 միլիոնով շա՞տ ենք քիչ:

-Հայաստանի բնակչության, Թուրքիայի և Ադրբեջանի բնակչության թվերը համադրելը ժողովրդագրական խոշորագույն խնդիր է մատնանշում: Այսօր Հայաստանից շարունակվում է որակյալ մասնագետների արտագաղթը, իսկ ներգաղթի մասին մտածող չկա, ոչ մի լուրջ կազմակերպական աշխատանք չի կատարվում: Վերադառնալով հայ-թուրքական հակամարտությանը, նկատեմ, որ մի քանի օր առաջ ՀՀ նախագահը, հանդիպելով Կիպրոսի նախագահին, եզրափակիչ ասուլիսի ժամանակ վերջին տարվա ընթացքում առաջին անգամ ընդունեց, որ Թուրքիան չի կատարում իր պարտավորությունները, այսինքն` կողմնակիորեն ընդունվեցին Հայաստանի արտաքին քաղաքականության անհաջողությունները: Լավ, սխալվել ենք: Դաժանորեն ենք սխալվել: Սրանք ոչ թե մարտավարական, այլ ռազմավարական բնույթի սխալներ էին… Հիմա ի՞նչ պետք է անել: Կրկնեմ, որ, նախ, մենք իրավունք չունենք թելադրանքի ենթարկվելու այն ոլորտներում, որոնք վերաբերում են Հայաստանի ազգային անվտանգության կենսական շահերին: Մենք իրավունք չունենք մտածելու` ինչ կհանդուրժի ԱՄՆ-ը, ինչ չի հանդուրժի Ռուսաստանը, մենք ինքներս պետք է մտածենք՝ ինչ անել:

-ՀՀ նախագահի այդ հայտարարությանը ի՞նչ կարող է հաջորդել:

-Ես շատ կցանկանայի, որ ՀՀ նախագահն ընդուներ իր վերջին տարվա քաղաքականության սխալները, գոնե վերջին մեկ տարվա ընթացքում արտաքին քաղաքականության բնագավառում՝ և՛ ֆուտբոլային դիվանագիտությունը, և՛ «ճանապարհային քարտեզ»-ի ստորագրումը, ու հնարավորինս շուտ ձերբազատվեր այդ սխալներից: Այդ սխալներն արագ պետք է ուղղել: Ընդ որում, ոչ կոսմետիկ ճանապարհով, ինչպես առաջարկում է, օրինակ, Վարդան Օսկանյանը` թող հայ-թուրքական բանակցություններն ավելի քիչ հրապարակայնություն ունենան: Իբր հիմա հրապարակայնության ինչ-որ նշույլներ կան:

-Լավ, եթե ընդունենք, որ սխալ է եղել, ինչպե՞ս շտկել:

-«Արարատ» ռազմավարագիտական կենտրոնն ապրիլի 30-ին նախաձեռնել էր մասնագետների մասնակցությամբ լուրջ քննարկում, որտեղ մի քանի կետից բաղկացած հայտարարություն-պետիցիա ընդունվեց։ Այդ նույն օրն այն ստորագրեց 55 հոգի, այնուհետև համացանցում նրանց միացան ավելի քան 800 հայրենակիցներ Հայաստանից և աշխարհի տարբեր երկրներից։ Ապրիլի վերջից մինչև այսօր իրավիճակն առանձնապես չի փոխվել։ Դա նշանակում է, որ պետիցիայի պահանջների կիրառումն այժմ էլ հրատապ է:

-Ի՞նչ եք պահանջել:

-Անհապաղ չեղյալ հայտարարել հայ-թուրքական «ճանապարհային քարտեզը»։ Անհապաղ կասեցնել հայ ժողովրդի թիվ 1 թշնամու` Թուրքիա պետության հետ բանակցությունները, մինչև վերջինս չդադարեցնի Հայաստանի դեմ իրականացվող թշնամական քաղաքականությունը, պաշտոնապես չընդունի հայոց ցեղասպանության փաստը և չստանձնի դրա հետևանքների վերացման պատրաստակամությունը։ Անհապաղ պաշտոնանկ անել հայ ժողովրդի կենսական շահերի դեմ ոտնձգություն կատարած արտաքին գործերի նախարար Էդուարդ Նալբանդյանին և պաշտոնատար այն անձանց, ովքեր նպաստել են համաձայնագրի ընդունմանը: Հրահանգել Ազգային անվտանգության խորհրդին` մշակել թուրք-ադրբեջանական դաշինքի համաձայնեցված հակահայկական գործողություններից բխող` ՀՀ-ի և ԼՂՀ-ի ազգային անվտանգության մարտահրավերների հաղթահարման հատուկ ծրագիր, ինչպես նաև սահմանված կարգով և ժամկետներում ընդունել ՀՀ-ի և ԼՂՀ-ի խորհրդարաններում օրենքների տեսքով։

-Չե՞ք կարծում, որ արտաքին գործերի նախարարի հրաժարականը ոչինչ չի փոխի, եթե կա ձախողում, նրա հրաժարականն ընդամենը քավության նոխազ գտնել ու հարցը փակել է նշանակում:

-Հասկանալի է, որ արտաքին քաղաքականության պատասխանատուն նախագահն է, բայց պահանջել նրա հրաժարականը որևէ կերպ չի նշանակելու, որ մենք կխուսափենք Թուրքիայի նկատմամբ ավանդաբար սխալ տարվող քաղաքականությունից: Նախագահի հրաժարականը համակարգային խնդիր է, և շատ բարդ է դրան հասնել` մեկ, երկրորդ` որևէ երաշխիք չկա, որ հաջորդ նախագահը չի շարունակի նույն գիծը: Փորձը ցույց է տվել, որ հայ-թուրքական հակամարտության հարցերում նրանց քաղաքականությունը մոտավորապես նույնն է` կոսմետիկ տարբերություններով: Երրորդ` նախարարի հրաժարականն աշխարհում ընդունված խորհրդանշական քայլ է, որը նշանակում է, թե փոխում ես քո քաղաքականությունը, և այդ կերպ առանց ցնցումների կարելի է շտկել կատարված սխալները: Եվ ընդհանրապես` ձախողումների համար պատասխանատվություն կրողներ պիտի լինե՞ն, թե՞ ոչ:

-Եթե նույնիսկ արտաքին գործերի նախարարին քավության նոխազ ենք դարձնում, իսկ Ձեր մեկնաբանությամբ` իսկապես այդ ենք անում, Դուք նաև խնդիր եք դնում հայ-թուրքական բանակցությունները դադարեցնել մինչև… և թվարկում եք կետեր, որոնք գուցե 1, գուցե 10 տարվա լուծման հեռանկար ունեն: Դա բխո՞ւմ է Հայաստանի շահերից:

-Դուք, ինչպես Հայաստանի քաղաքական վերնախավը, չեք ուզում ընդունել հիմնականը, որ Թուրքիան Հայաստանին թշնամի պետություն է և վարում է թշնամական քաղաքականություն իր հարևան ու ցեղասպանության զոհ երկրի նկատմամբ: Շարքային հայ քաղաքացու հոգեբանությունն էլ հաճախ այդպիսին է` տեսնում են հզոր Թուրքիա ու մտածում, որ այդ հզոր հարևանի հետ չեն կարող հարցերը լուծել, մնում է բանակցելը, բայց այդ բանակցությունը միայն վնասներ է բերում, որովհետև Թուրքիան զուգահեռաբար շարունակում է իրականացնել թշնամական քայլեր և ավելի ու ավելի է ուժեղացնում ճնշումը, իսկ Դուք ասում եք` չէ, արի ընկերություն անենք։ Չի անում ընկերություն, չի ուզում: Ժամանակն է հասկանալու` հակամարտողը Հայաստանը չէ, Թուրքիան է: Այս պայմաններում բանակցությունը ձեռնտու է միայն Թուրքիային, որովհետև աշխարհը տեսնում է բանակցությունների փաստը, իսկ Հայաստանը ոչ մի կերպ չի էլ փորձում պաշտպանվել թուրքական թշնամական գործողություններից, այլ հաճույքով խաղում է Թուրքիայի պարտադրած խաղը՝ թուրքական կանոններով։ Պաշտպանվելու միջոցներից մեկը բանակցություններից դուրս գալն է, աշխարհին իրականությունը ցույց տալը։ Մյուս միջոցներն են՝ Հայաստանի ներքաղաքական ու տնտեսական ծանրագույն խնդիրներին պատասխաններ գտնելը, անվտանգության ամուր համակարգ կառուցելը, տեղեկատվության և այլ ոլորտներում ակտիվ ինքնապաշտպանություն կազմակերպելը:

-Իսկ գուցե, ստիպված եմ կրկնել, սխալն այն է, որ այսքան ժամանակ ունենալով հանդերձ` իրականում անպատրաստ էինք Թուրքիայի հետ որևէ հարաբերության, որովհետև մեզ համար դեռ չենք բանաձևել` ի՞նչ ենք ուզում Թուրքիայից:

-Ճիշտ եք, դժվար խնդիր է, հայ-թուրքական հակամարտությունը բարդ կառուցվածք ունի` տարբեր շերտերով, որոնց պետք է խորությամբ ծանոթ լինի հայ պետական-քաղաքական գործիչը, այլ ոչ թե միամտաբար կարծի, թե երկու հարց լուծելով` դիվանագիտական հարաբերություններ հաստատելով և Հայաստանն ապաշրջափակելով, հայ-թուրքական հարաբերությունները նորմալանում են ու ստանում իրենց լուծումը:

Զրույցը` Անահիտ ԱԴԱՄՅԱՆԻ

Geocities капут

Fri, 10 Jul 2009 15:23:08 GMT

Yahoo закрывает легендарный бесплатный хостинг Geocities. В принципе, они давно уже никого там не регистрируют, но сайты оставались.

Реклама стрельбища в США

Fri, 10 Jul 2009 14:56:28 GMT

...

Thu, 09 Jul 2009 12:44:55 GMT

Гениальная фраза от new_julfa: «Некоторые мужчины считают себя женщинами, давайте их признаем женщинами, а то жалко терять столько народа!»

* * *

Утащил у Хулиганки ссылку на опрос в форуме одного весьма популярного армянского сайта*:

Должна ли армянка носить паранджу ???

36 из 248 ответили «Да».

__________
* armenia-online.ru/forum/viewtopic.php?id=2484&p=27

Շրջափակման հարկ

Thu, 09 Jul 2009 11:59:36 GMT

Մոնոյին առաջարկում եմ վարչապետի խորհրդական նշանակել։ Կամ էլ հենց վարչապետ։

Այսքան գովելուց հետո կարող եմ արդեն իր գրառումը ամբողջությամբ իմ մոտ արտագրել :)

Երեկ լսում էի վարչապետին: Բողոքում էր թե տուրիստական կազմակերպությունները այնքան գովազդեցին Անտալիան, որ Անտալիա մեկնելու տրադիցիա ձևավորեցին ժողովրդի մեջ: Իսկ հակառակը չեն անում, օրինակ չեն գովազդում տեղական հանգստավայրերը:

Շատ հուզիչ տեսարան էր եթե չլիներ այդքան ցինիկ:

Ուրեմն Թուրքիան մեր դեմ վարում է տնտեսական պատերազմ շրջափակման ձևով: Էլ չեմ խոսում այլ տեսակի ագրեսիվ քայլերի մասին: Մեր պետությունը վերջին 16 տարվա մի հատ գնահատական չի տվել այդ երևույթին: Ոչ մի միջազգային ատյանում երբեք այդ հարցը չի բարձրացրել ու չի բողոքել ու հիմա նստել են ու բարոյախրատական ճառեր են կարդում տուրգործակալների գլխին. թե գիտեք ինչ կա եկեք գովազդենք մեր տեղականը այլ ոչ թե թուրքականը:

Նույնիսկ ամենապարզունակ հասարակարգերը հին դարերում գիտեին այսպիսի հարցերի լուծումը: Եթե մեկը վարում է քո դեմ տնտեսական պատերազմ, դու էլ պետք է նրան պատասխանես տնտեսական պատերազմով: Մի քիչ տնտեսապես կպատերազմենք հետո ասենք, Թուրքիան կհաշվարկի կտեսնի որ տեսնի տնտեսական վնասները ավելի շատ են քան քաղաքական օգուտները ապա միգուցե կմտածի տնտեսական «հրադադար»-ի մասին: Գործնականում պարզ ու հեշտ լուծում ունի այս հարցը: Օրենք ես ընդունում որ Հայաստան ներմուծվող ցանկացած թուրքական ապրանքի վրա դրվում է 50-100% տուրք: Տուրքի անունն էլ դնում ես «Անօրինական շրջափակման վնասների փոխհատուցման տուրք»: Դե թող որևէ մեկը մեզ մեղադրի որ անօրինական է այդ տուրքը: Տուրքը նաև կարելի է տարածել Անտալիա ուղեգրերի վրա:

Եթե Թուրքիան պահանջում է վերացնել այդ տուրքը դու էլ նախապայման ես դնում, որ տուրքը կհանվի միայն շրջափակումը վերացնելուց հետո: Եթե այդքան էլ չի համոզում Թուրքիային ապա կան այլ ուրիշ նորմալ մարդավարի մեթոդներ:

Наиветка

Wed, 08 Jul 2009 14:42:58 GMT

Я вот не понимаю все эти долгие заигрывания со всякими "миротворческими" шарашками типа International Alert, IWPR и пэ.рэ., а затем гневные заявления местных нпошников, что "нам с вами не по пути". Только не надо оскорблять мой интеллект заявлениями, что не знали зачем вам раздают гранты и везут в загранкомандировки...

Вспомнился анекдот.

Мужик рассказывает другу:

— Париж — невероятное место. Спускаешься с трапа, тебе тут же лимузин подгоняют, везут в дорогой отель, далее дорогие рестораны, бутики, шумные вечеринки в ночных клубах... А когда утром просыпаешься, видишь на тумбочке 1000 евро.
— Ух ты, мощно! А когда ты в Париж ездил?
— Да не я, жена ездила.