| ՂԱՐԱԲԱՂՑԻ ԵՄ |
[Feb. 26th, 2008|04:24 pm] |
Հորական կողմից պապս իգդիրեցի է, տատս՝ մշեցի։ Մորական կողմից ալաշկերտցիներ ու սևքարեցիներ են։ Բայց այսօր ես...
Քանի դեռ այսպիսի ճառերով օդը պղծողներ կան՝ ես ղարաբաղցի եմ։ Այսօր իրեն հարգող ամեն ոք պետք է ղարաբաղցի լինի։
P.S. Այս պաստառը ձեր մատյանում տեղադրելու համար ուղղակի արտագրեք ստորեւ բերված կոդը.
|
|
|
| Գիտեի՞ք այս մասին |
[Feb. 26th, 2008|09:12 am] |
Եթե հավատալ Ռեգնումի հաղորդագրությանը, ապա առաջին ադրբեջանական ընտանիքը հայտնվել է Խոջալուում 1935 թ., իսկ վերջին հայկական ընտանիքը լքել է այդ գյուղը 1969 թվականին։ |
|
|
| Գումարած հազար |
[Jan. 30th, 2008|02:11 am] |
Հակիրճ, հստակ ու դիպուկ.
Արցախ
Nagorno Karabakh
Նագորնո - Ռուսերեն
Ղարաբաղ - Թուրքա-Պարսկերեն
Ինչո՞ւ չենք օգտագործում մեր Հայրենի Արցախը
Ով աչք ունի մեր սարերի վրա իրա լեզվով անունա կպցրել, մենք էլ աչքներս փակ իրանց հետեւից գնում ենք։
|
|
|
| Մոռանում ենք... |
[Nov. 30th, 2007|10:08 pm] |
Լեոնիդ Ազգալդյան
Նոյեմբերի 22, 1942 — Հունիսի 21, 1992
Ազատագրման բանակի հրամանատարի 65-ամյակը թեթեւակի ակնարկվեց հեռուստատեսությամբ (հիմնական ուշադրությունը Մոնթեի 50-ամյակի վրա էր սեւեռված) ու կարծես թե ընդհանրապես չակնարկվեց համացանցում։ Աստված Ձեր հոգին լուսավորի, պարոն Ազգալդյան։
|
|
|
| Արցախյան թեմայով ռազբիրատ ArmeniaTV-ով |
[Sep. 10th, 2007|06:17 pm] |
Այսպիսի խայտառակություն հայկական որեւէ հեռուստաալիքով վաղուց չէի տեսել։ Ու դատելով այն բանից, որ հաջորդ օրը ողջ քաղաքն էր խոսում այդ "կլոր սեղանի" մասին, միայն ես չէի ապշել։ ![[info]](http://p-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif) ar_vest-ը այդ թեմայով արդեն արտահայտվել է։
Հաղորդումից հետո Արմեն Այվազյանը ասաց, որ եթե նախօրոք իմանար հրավիրվածների կազմը, հաստատ չէր մասնակցի այդ բալագանին։ Իրեն ասել էին, թե իբր "նեյտրալ մարդիկ" են լինելու, առանց անունները ճշտելու։ Նաև Ռոբերտ Սահակյանցի դիրքը (մեղմ ասած) զարմացրեց։
Փաստորեն Արմենը դժվար ընտրության առաջ էր կանգնած. կամ պետք է շուկայական ռազբիրատների կանոններին համաձայն փորձեր լաչառությամբ գերազանցել իր զրուցակիցներին, կամ էլ պետք է քաղաքակիրթ բանավեճի սահմաններում մնար, հաստատ գիտենալով, որ փորձելու են բերանը փակել։ Ընտրեց երկրորդ տարբերակը ու գրեթե չթողեցին խոսել, մի քանի անգամ էլ իր հասցեին ուղղակի վիրավորական ռեպլիկներ նետեցին։
Հաղորդավարների մասնագիտական մակարդակից էլ չխոսեմ։ Կամ էլ, ինչը ավելի հավանական է, Բլեյանին ու Սահակյանցին "պադդեռժկա" էին անում. հակառակ դեպքում պարզ չէ, ինչու էր Բլեյանին թույլատրվում տաս-տասնհինգ րոպե փիլիսոփայել հաղորդման թեմայի հետ կապ չունեցող հարցերով, այն դեպքում, երբ Այվազյանը փորձում էր պատասխան տալ, միանգամից հիշեցնում էին ժամանակի սղության ու ռեգլամենտի մասին։
Բայց ինձ ամենից շատ հուզողը այս հաղորդումը չէր։ Մի կողմ դնելով Բլեյանի հայացքները, հարց եմ տալիս. ինչպե՞ս կարող է Աշոտ Բլեյանը, չունենալով տրամաբանական մտածողության նշույլ անգամ, լինելով տարրական քաղաքավարությունից լրիվ զուրկ, ունենալով սեռական հողի վրա ակնհայտ խնդիրներ (քաղաքական թեմայով հաղորդման ընթացքում անընդհատ անտեղի հիշատակում էր դահլիճում նստած "սիրուն ջահել աղջիկներին"), միաժամանակ լինել Երեւանի ամենախոշոր դպրոցներից մեկի տնօրենը։ Ես այդ մարդուն ըսկի կատվի ձագի դաստիարակությունը չէի վստահի, ուր մնաց 2300 երեխայի։
Մի խոսքով, ինքներդ դիտեք այս հրաշքը։ Մեկ ժամ տասներկու րոպե է տեւողությունը, բայց մի շնչով է նայվում, հաստատ չեք հասցնի ձանձրանալ։
P.S. Երեւանցիներին կարող եմ ողջ հոլովակը մեկ ֆայլով տալ։ |
|
|
| Շոգ է, շոգ է մեր բակում... |
[Jul. 26th, 2007|06:43 pm] |
Ֆրիլանսեր լինելը նշանակում է, որ մեկ գործ չկա ու սկսում ես քեզ համար գործեր հնարել, մեկ էլ էնքան գործ է գլխիդ թափվում, որ սկսում ես գլուխդ քորել ու ուղեղդ տաքացնել, թե ինչ անել, որ տակից դուրս գաս... Դե շոգն էլ ու ամառային ծուլությունն էլ մյուս կողմից, իհարկե։
Ու այ այսպես՝ անկապ գործերում ու վազվզոցներում խեղդված, մոռանում ենք, որ էսա մոտենում է Հայաստանի ու Ադրբեջանի նախագահների հերթական հանդիպումը, ու էլի շրջանառության մեջ մտցվելու են խոսակցություններ տարածք հանձնելու մասին ու էլի սկսվելու են վեճեր «այո´, հնարավոր է հանձնեն»/«չէ, ախպեր, ձեւ չի», կամ էլ «ինչքա՞ն կարող է այս կերպ շարունակվել՝ պետք է գնանք զիջումների», ու որ ամեն անգամով ավելի ու ավելի դժվար է դառնում կենցաղային խնդիրների ճահճում խեղդվող իմ հայրենակիցներին ոտքի հանել։
Մի բան էլ, որ ուղղակի ապշեցնում է. հանձնելու կողմնակիցները անհավատալի մի հեշտությամբ համատեղում են ազատագրված շրջանների հանձնման գաղափարը Թուրքիայի նկատմամբ հողային պահանջատիրության ունենալու հետ։ Ախր ո՞ւր է տրամաբանությունը. սկզբից հանձնել եղածը ու հետո փիլիսոփայել, թե թուրքերը զավթել են մեր հայրենիքի 9/10-ը։ |
|
|
| Արմեն Այվազյանի հարցազրույցը (վիդեո) |
[Jun. 30th, 2007|12:39 am] |
Պատմաբան ու քաղաքագետ, Արարատ կենտրոնի տնօրեն Արմեն Այվազյանի հարցազրույցը Express հաղորդմանը։ Խոսում է ազատագրված տարածքի, արցախյան հիմնահարցի լուծման, հայ-ադրբեջանական, հայ-թուրքական ու հայ-իրանական հարաբերությունների մասին։ |
|
|
| Հանձնել-չհանձնելու մասին |
[Jun. 11th, 2007|07:23 pm] |
Ինչպես եւ սպասվում էր, ՀՀ եւ ԱՀ նահագահների (հուսով եմ) անապարդյուն հանդիպումից հետո, լսվեցին ձայներ. «Բա որ ասում էինք չի հանձնի, տեսա՞ք։ Իզուր էիք աղմուկ անում։»
Սրան շատ լավ պատասխան տվեց ԱՏՊ-ից Արմեն Աղայանը։ Ենթադրենք ոմն մեկը անընդհատ անցնում է փողոցը չթույլատրված տեղում։ Մեկ անցավ, երկու անցավ, հազար անգամ անցավ։
— Լսի´ր,— ասում են,— մեքենայի տակ կընկնես, այս ի՞նչ ես անում։
— Չեմ ըկնի։ Նայեք, այսքան անգամ անցա՝ չընկա։ Ուրեմն չեմ ընկնի։
Սա թերամիտ մոտեցում է։ Որովհետև անկախ այն բանից, թե քանի անգամ է նախկինում փողոցը խախտելով անցել՝ սա երաշխիք չէ վրայերթից։
Հողի հանձման տրիվիալացումը, հող հանձնելու պատրաստակամության մասին պաշտոնյաների հայտարարությունները, այդ հողի վրա բնակվողներին հստակ երաշխիքներ չտալը՝ սա վաղ թե ուշ բերելու է տարածքի կորստի։ |
|
|
| ՉԻ ԿԱՐՈՂ ԼԻՆԵԼ ԹԱՔՈՒՆ ՎԵՐԱԲՆԱԿԵՑՈՒՄ |
[Jun. 8th, 2007|01:35 pm] |
18:31 07/06/2007
«ՉԻ ԿԱՐՈՂ ԼԻՆԵԼ ԹԱՔՈՒՆ ՎԵՐԱԲՆԱԿԵՑՈՒՄ»
«Անհեթեթություն է այսօր խոսել հողերի վերադարձման մասին և ոչ ոք չի ստորագրի նման փաստաթուղթ»,-այսօր «Ուրբաթ» ակումբում ազատագրված տարածքների վերաբերյալ քննարկման ժամանակ նշեց «Հետք» էլեկտրոնային կայքի խմբագիր Էդիկ Բաղդասարյանը: Նրա կարծիքով, «չի կարող լինել թաքուն վերաբնակեցում: Աշխարհը թափանցիկ է, և ի՞նչ է նշանակում այնպես անել, որ մարդիկ չիմանան, վերաբնակեցում է տեղի ունենում: Այդպիսի բան հնարավոր չէ»: Նրա կարծիքով, պետք է հստակ հայտարարել, որ վերաբնակեցնում ենք այդ տարածքները և կոնկրետ նշել, թե որ գյուղերը երբ են բնակեցվելու: Ջրի ու հոսանքի հարցերը նույնպես, ըստ նրա, պետք է լուծվեն այդ համատեքստում:
«Ազատագրված տարածքների նկատմամբ իշխանությունները պետք է ունենան բիզնես ծրագիր և գործարարներին նույնպես ներգրավեն այդ աշխատանքներում»,-համոզված է Է. Բաղդասարյանը: Նրա խոսքով, այսօր այդ ուղղությամբ ամենամեծ գործը անում են սփյուտռքահայերը: «ԼՂՀ նախագահ Ղուկասյանը երևի չգիտի, որ Թուֆենկյանը այնտեղ խաղողի այգիներ է վերականգնում, ՀՕՄ-ը մանկապարտեզ է կառուցում, Մոնթե Մելքոնյանը երիտաարդական կենտրոն է կառուցել»,-ասաց Է. Բաղդասարյանը, նշելով, որ նման եզրահանգման ինքը հանգել է այն պատճառով, որ Ա. Ղուկասյանը շնորհակալական խոսքերի փոխարեն մեղադրանքներ է ներկայացնում Սփյուռքին:
Panorama.am
+
Ղարաբաղի պաշտոնյաներն անգամ Քաշաթաղի տեղը չգիտեն |
|
|
| Սամվել Կարապետյանը՝ Արցախի հուշարձանների մասին (վիդեո, մաս II) |
[Jun. 6th, 2007|10:39 pm] |
(շարունակություն, սկիզբը՝ նախորդ գրանցման մեջ)
Երկրորդ տեսահալովակ. Սամվել Կարապետյանը պատմում է Հյուսիսային Արցախի հուշարձանների եւ ընդհանրապես պատմության մասին։ Բավականին կրքոտ խոսում է մեր կորցվածի, ազգային ինքնագիտակցության թերությունների, տգիտության մասին։
|
|
|
| Սամվել Կարապետյանը՝ Արցախի հուշարձանների մասին (վիդեո, մաս I) |
[Jun. 6th, 2007|08:58 pm] |
Երեկ տեղի ունեցավ «Միտք» վերլուծական կենտրոնի կազմակերպած հանդիպումը միջնադարյան հայ ճարտարապետության հուշարձանների մասնագետ Սամվել Կարապետյանի հետ։ Հանդիպման թեման էր «Ազատագրված տարածքների ու Հյուսիսային Արցախի հուշարձանները»։ Մանրամասնությունները կան «Միտք»-ի կայքում, իսկ ես հիմա կտեղադրեմ մի քանի տեսահոլովակ՝ Սամվելի ելույթի ամենահետաքրքիր հատվածներով։
Առաջին տեսահոլովակը. խոսվում է Քարվաճառի (Քելբաջար), Քաշաթաղի (Լաչին) ու այլ ազատագրված շրջանների հուշարձանների ու պատմության մասին։ Նաեւ անդրադառնում է վերականգնողական աշխատանքների ընթացքի մասին։ Ըստ Սամվելի, միայն Քաշաթաղում մոտ 800 պատմական հուշարձան կա, իսկ ընդհանուր առմամբ ազատագրված 7 շրջանների տարածքում հաշվառվել է գրեթե 2400 հայկական հուշարձան։
О том же самом на русском — на форуме OA |
|
|
| Իրական գործողություն | Акция в реале |
[Jun. 6th, 2007|03:38 pm] |
Հունիսի 7-ին ժամը 13.00-ին Երևանի ԵԱՀԿ գրասենյակի մոտ կազմակերպվում է դիմում-նամակի հանձնում հանուն խաղաղության և ընդդեմ ազգավտանգ լուծումների։
Այնուհետև ակցիայի մասնակիցները կշարժվեն դեպի ԱԳՆ, որը գտնվում է Հանրապետության Հրապարակում և վերջում կմոտենան կառավարության շենքին։
Ակցիան թույլատրված է քաղաքապետարանի կողմից:
Ակցիայի մասնակիցները նախապես կհավաքվեն [b]ժամը 12.45-ին[/b] Տերյան փողոցի մոտ գտնվող «Ձեռքեր» արձանի մոտ, Երիտասարդական մետրոյի կայանի հարևանությամբ։
ԽՆԴՐՈՒՄ ԵՄ ՏԱՐԱԾԵԼ
Завтра, в четверг 7 июня, в 12.45 собираемся у памятника «Руки» (у станции метро «Еритасардакан», на улице Теряна), чтобы в 13:00 передать в представительство ПАСЕ письмо-заявление в поддержку мира и против угрожающих армянству решений карабахского конфликта.
После этого участники акции двинуться к МИД (Площадь Республики), а закончим у здания правительства. Акция разрешена мэрией.
ПРОСЬБА РАСПРОСТРАНИТЬ |
|
|
| Արցախի ազատագրված և Հյուսիսային շրջանի հուշարձանները |
[Jun. 4th, 2007|08:15 pm] |
Ում հետաքրքրում է՝ համեցեք։ Առանձնապես օգտակար կլինի այն մարդկանց համար, ով որ համարում է Արցախի ազատագրված տարածքը «գրավյալ, ոչ հայկական տարածք»
Երեքշաբթի, հունիսի 5-ին ժամը 11:00-ին Երևան քաղաքի Տպագրիչների 9 (Տպագրիչներ և Հանրապետության փողոցների խաչմերուկում, դեղատան կողքի մուտք) հասցեով գտնվող դահլիճում տեղի կունենա “Արցախի ազատագրված և Հյուսիսային շրջանի հուշարձանները” թեմայով սեմինար-քննարկում: Միջոցառման կազմակերպիչն է հանդիսանում «Միտք» Վերլուծական Կենտրոնը:
Կլոր սեղանի ընթացքում կքննարկվեն Արցախի ազատագրված շրջանի պատմամշակութային հուշարձանների դերը հայ մշակույթի և ճարտարապետության զարգացման գործում; ինչպես նաև Հյուսիսային Արցախի ոչնչացվող պատմամշակութային հուշարձանների խնդիրը: Կխոսվի Արցախի հին հայկական քաղաքների` Շուշվա, Տիգրանակերտի, Դիզակի, Քարվաճառի, Գանձակի և այլ բնակավայրերի մասին:
Սեմինարն անց կկացնի հայտնի հնեաբան, պատմաբան-մշակութաբան, Հայկական ճարտարապետությունն ուսումնասիրող կազմակերպության երևանյան գրասենյակի ղեկավար Սամվել Կարապետյանը:
Կլոր սեղանի քննարկումների թեման արդիական է և կարիք ունի հանրային քննարկման, ուստի այն կլինի բաց, և բազմաթիվ հասարակական կազմակերպությունների ներկայացուցիչներ հրավիրված են մասնակցելու սեմինար-քննարկմանը:
Միջոցառման մասին լրացուցիչ տեղեկատվություն ստանալու համար խնդրում ենք կապնվել «Միտք» Վերլուծական Կենտրոնի հետ:
Հարգանքով`
«ՄԻՏՔ» ՎԵՐԼՈՒԾԱԿԱՆ ԿԵՆՏՐՈՆ
Հասարակայնության հետ կապերի բաժին
Հեռ.` + 374 10 54 03 93
Էլ-փոստ` mitqorg@arminco.com
Ինտերնետային կայք` www.mitq.org |
|
|
| Ա1 պլյուսը չդիմացավ... |
[May. 29th, 2007|07:58 pm] |
Գրում են ընդդեմ ազատագրված տարածքի հանձնման բողոքի մասին.
Իշխանության անփառունակ վախճանի հնարավորության մասին հիշեցնելուց հետո, հայտարարության հեղինակները իրենց պահանջն են ներկայացնում իշխանություններին...
Սուտ է. անփառունակ վախճանի մասին խոսք չկա։ Բայց երեւի շատերը կուզենային նման մի բան տեսնել ;) |
|
|
| Յուրօրինակ մոտեցում |
[May. 28th, 2007|05:50 pm] |
Այս վիճաբանությունում Մոնոն մի հոյակապ միտք արտահայտեց.
Արցախի ու Գուլյանի խնդիրները փոխկապակցված են։ Ուզո՞ւմ ես ձուլվել թուրքական աշխարհի հետ։ Այդ դեպքում մի դժգոհի, որ [քո երկրի] ոստիկանությունում թրքանման դեմքեր են աշխատում։ |
|
|
| ԸՆԴԴԵՄ ԱԶԱՏԱԳՐՎԱԾ ՏԱՐԱԾՔԻ ՀԱՆՁՆՄԱՆ |
[May. 28th, 2007|05:29 pm] |
Ազատագրված տարածքը առևտրի առարկա դարձնելը և այն հանձնելու փորձերը ոչ մի կերպ չեն նպաստում արցախյան հիմնահարցի լուծմանն ու մահացու սպառնալիք են ոչ միայն Արցախի, այլ ընդհանրապես հայոց պետականության ապագային։ Հայաստանի քաղաքական գործիչները՝ «կառուցողական երկխոսության» ճահճում խրված, հարվածի տակ են դնում հայ ազգի գոյությունը։ Փաստորեն այսօր տեղի է ունենում մի նոր «մյունխենյան համաձայնություն», որ մեզ մղում է դեպի ռազմավարական փակուղի ու նպաստում ԼՂՀ ու Հայաստանի Հանրապետության դեմ նոր ագրեսիայի սանձազերծմանը։
Այսօր, մայիսի 28-ին, երբ համայն հայությունը տոնում է 1918 թ. առաջին հայկական հանրապետության հռչակման օրը, մենք ուզում ենք հիշեցնել և 1920 թվականին այդ հանրապետության անփառունակ կործանման մասին, որի հետևանքով առանց գեթ մեկ կրակոցի թշնամուն հանձնվեցին Կարսն ու Իգդիրը, Արարատ լեռն ու հին մայրաքաղաք Անին։ Դա հնարավոր դարձավ այն ժամանակվա ղեկավարների անողնաշարության, «կառուցողական զիջումների» ու «դիվանագիտական մանյովրների» շնորհիվ։
Այսօր մենք Հայաստանի ղեկավարությունից ու քաղաքական կուսակցություններից պահանջում ենք դադարեցնել Արցախի ազատագրված տարածքների հանձնման մասին ցանկացած խոսակցությունները։ Մենք պահանջում ենք բացահայտել բանակցությունների բովանդակությունը, համարում ենք անթույլատրելի հայ ժողովրդի ապագային անմիջականորեն վերաբերվող տեղեկատվության թաքցնելը։
Ցանկցած քաղաքական գործիչ կամ պաշտոնյա (անկախ երկրին մատուցած նախկին ծառայություններից), որն այսօր հայտնում է հայոց հողը հանձնելու պատրաստակամության մասին, Հայրենիքի դավաճան է ու իր ժողովրդի բացահայտ թշնամի։
Մանրամասնությունները Կոռնելիի մոտ
Ստորագրել ՄԻԱՑՈՒՄ.ру կայքում |
|
|
| Ազատագրված տարածքներ |
[May. 27th, 2007|09:38 am] |
anaid1708 իր օրագրում տեղադրել է 2006 թ. ձմռանը տեղի ունեցած «Հայաստանի ազատագրված տարածքները» ժողովածուի շնորհանդեսի տեսաֆիլմից Արմեն Այվազյանի եւ Զորի Բալայանի ելույթները։ Խորհուրդ եմ տալիս անպայման նայել ու ծանոթներին էլ ուղարկել այս հղումը։
ԱՎԵԼԱՑՈՒՄ. շարունակությունը՝ եւս 3 հատված, այդ թվում նաեւ Սոս Սարգսյանի ելույթը |
|
|
| Կրիտիկական մինիմում |
[May. 18th, 2007|02:07 pm] |
Տարիներ առաջ մի հոդված գրեցի համախոհներիս շատ նեղ շրջանակի համար, փորձելով ամփոփել ազգային արժեքների վերաբերյալ իմ պատկերացումները։ Գրելու ընթացքում ստիպված եղա մտցնել «կրիտիկական մինիմումի» հասկացությունը։ Դա ժողովրդագրական, քաղաքական, տնտեսական, բարոյական, մշակութային գործոնների փոխկապակցված ամբողջականության այնպիսի մի սահմանային արժեք է, որն անցնելով՝ ազգը էլ ի վիճակի չի զարգանալ։ Կրիտիկական մինիմումի կետը անցած ազգը իր ողջ հոգեւոր ու նյութական պաշարները ստիպված է ծախսել ֆիզիկական գոյատեւումը ապահովելու վրա։ Իսկ քանի որ իր զարգացման մեջ կանգ առած ցանկացած համակարգ դատապարտված է կործանման, ապա կրիտիկական մինիմումը հանդիսանում է ազգի համար մի շեմք, որն անցնելուց հետո ոչնչացումը անխուսափելի է դառնում։ Ոչնչացումը կարող է տեւել տասնամյակներ, կարող է եւ մեկ հարվածով իրագործվել (օրինակ՝ ցեղասպանություն, տեխնոգեն կամ բնական աղետ)։
Այսօր մենք գրեթե անցել ենք կրիտիկական մինիմումը։ Շատ լավ հասկանալով, բայց ինքներս մեզ խաբելով, թե ոչինչ, դեռ վերջը չի, դեռ մի բան կանենք։
Տաս, քսան, մի գուցե երեսուն տարի հետո, եթե դեռ կենդանի լինեմ, անպայման կգտնվի երիտասարդ մեկը, որ կհարցնի. «Իսկ ինչպե՞ս պատահեց, որ այսպես բառադի ձեւով հանձնեցիք Արցախը, Հայաստանը։ Ի՞նչ արեցիր կոնկրետ դու, որ ազգը չկործանվի»
«Ինձ էլ գնդակահարեցին, թոռնիկ ջան»,— կպատասխանեմ հայտնի անեկդոտի հերոսի խոսքերով։
Չէ, երեւի թե նույնիսկ այդպես պատասխանելու երես չեմ ունենա։ |
|
|
| Կինո նկարահանելո՞ւ ենք, թե ոչ |
[Apr. 11th, 2007|11:36 pm] |
Գրում է freedomfight777-ը.
Ես չգիտեմ պատմության մեջ արդյո՞ք գոյություն ունեցել է մի նախադեպ, երբ մի ազգ կենաց ու մահու պատերազմ է մղել ու ազատագրել է թշնամուց մի փոքր հողակտոր ... ու տաս տարի այն պահել է դատարկ ու չի բնակեցրել այն, չնայած այն բանին, որ իր տարածքում ունեցել է փախստականների հոծ զանգվածներ ու նաև գերբնակեցված մայրաքաղաք։
Զարմանալի է բայց փաստ: Ամբողջը գալիս է նրանից որ մենք դեռ չենք որոշել արդյոք պետք է ապրենք Հայքում թե՞ ոչ։
Կարդալ շարունակությունը։ |
|
|
| Վարարակն |
[Jan. 28th, 2007|09:20 am] |
hayk-ը դրդեց ինձ նայել Հայկական սովետական հանրագիտարանում եւ պարզել, որ Ստեփանակերտի անունը մինչեւ 1847 թվական եղել է Վարարակն։ 1847–1923 կոչվել է Խանկենդի, 1923-ից ի վեր՝ Ստեփանակերտ։
Եւս մեկ հետաքրքիր փաստ. քաղաքի հատակագծման ու կառուցապատման նախագիծը կազմել է Թամանյանը 1926-ին։ |
|
|