«ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ ԵՒ ՏԱՐԱԾԱՇՐՋԱՆԸ ԱՐԴԻ ՄԻՋԱԶԳԱՅԻՆ ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ՀԱՄԱԿԱՐԳՈՒՄ»

2008թ. հունիսի 30-ից մինչև օգոստոսի 2-ը «Արարատ» ռազմավարագիտական կենտրոնը Երևանում կազմակերպում է «Հայաստանը և տարածաշրջանը արդի միջազգային քաղաքական համակարգում» ամառային դպրոց/դասընթացներ։

Ծրագրի նպատակներն են` արդի միջազգային հարաբերությունների համատեքստում Հայաստանի և տարածաշրջանի աշխարհաքաղաքական իրավիճակի բազմակողմանի քննական լուսաբանումն ու ուսուցումը, ինչպես նաև ուսանողների վերլուծական կարողությունների զարգացումը:

Առաջարկվող դասընթացներն են.

• Տարածաշրջանային մերօրյա հակամարտությունների պատմաքաղաքական արմատները, ներառյալ պատմական ժողովրդագրության և աշխարհագրության հիմնահարցեր.
• Ազգային ինքնություն, ազգայնականություն. հայկական և օտար փորձի վերլուծություն.
• Ներկա աշխարհառազմավարական իրավիճակը տարածաշրջանում, միջազգային հարաբերություններ, անվտանգության խնդիրներ.
• Հոգեբանական/տեղեկատվական պատերազմներ, քարոզչություն-հակաքարոզչություն, PR և հասարակական կարծիքի ձևավորում.
• Համացանցում (Internet) անվտանգ և արդյունավետ աշխատանքի հիմունքներ, տեղեկատվության տարածում։

Դասընթացները վարում են քաղաքագիտության, սոցիոլոգիայի, հոգեբանության, պատմության և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների առաջատար մասնագետներ։ Դասախոսություններին զուգահեռ կանցկացվեն սեմինար-պարապմունքներ՝ գործնական աշխատանքներ, քննարկումներ, կինոդիտումներ։

ԱՄԱՌԱՅԻՆ ԴՊՐՈՑՆ ԱՆՎՃԱՐ Է

Ուսանողներն ընտրվելու են մրցութային սկզբունքով` դիմումում ներկայացված տվյալների և հարցազրույցի արդյունքների հիման վրա։ Հարցազրույցի կհրավիրվեն միայն ընտրության առաջին (դիմումի) փուլն անցած ուսանողները։

Ամառային դպրոցը նախատեսված է հասարակական գիտություններ ուսումնասիրող՝ հիմնականում 2-րդ և բարձր կուրսերի, ինչպես նաև մագիստրատուրայի ուսանողների համար։ Ընտրության ժամանակ նկատի կառնվեն դիմորդների՝ համակարգչից ու համացանցից օգտվելու բազային հմտությունները։ Խիստ ցանկալի է նաև օտար լեզուների, հատկապես անգլերենին և ռուսերենին տիրապետումը։

• Դասընթացներն անցկացվելու են սեղմ ժամանակացույցով։
• Մրցույթը շահած յուրաքանչյուր ուսանողի ներկայությունը և մասնակցությունը բոլոր դասերին պարտադիր են։
• Դպրոցը հաջողությամբ ավարտած ուսանողները կստանան համապատասխան վկայականներ։
• Դասընթացներին արդյունավետ մասնակցությունը մեծապես կնպաստի ձեր մասնագիտական պատրաստվածությանն ու հետագա աշխատանքային գործունեությանը։
• Դիմումներն ընդունվում են մինչև ս.թ. մայիսի 12-ը ներառյալ։

Դիմումին անհրաժեշտ է կցել ինքնակենսագրությունը և անձնագրի պատճեն։ Լրացված փաստաթղթերի փաթեթը հանձնել Այգեձորի նրբանցք #10 հասցեում գտնվող «Արարատ» ռազմավարագիտական կենտրոնին կամ ուղարկել amar2008@dproc.net էլ-փոստի հասցեով մինչև մայիսի 12-ը։
Դիմումի ձևը կարելի է ներբեռնել (download) http://amar2008.dproc.net կայքից։

Լրացուցիչ տեղեկություններ ստանալու համար աշխատանքային օրերին ժամը 14:30-ից մինչև 17:30-ը կարող եք զանգահարել (+374 10) 27-48-33 հեռախոսահամարով։

Рачья Арзуманян: Уверен, что надо отказываться от понятий «комплекс вины», «унижение» и пр. Они деструктивны и не несут необходимого заряда, позволяющего говорить о возрождении. Правильно говорить о боли, пролитой крови и обо всем том, что сопутствует рождению нового мира.

Если и говорить о комплексах, то как о части армянской истории, но не реальности. После Арцахской войны дело обстоит именно так – здесь, в Арцахе, я видел не раз, как армянин диаспоры стремительно избавлялся от комплексов.

Перескажу историю о том, как встречались армянин Спюрка с Араксом - очень символичный разговор между утонченным армянином и армянским воином.

Приехав в Арцах, немолодой уже армянин из Канады не мог не встретиться с Араксом. Ему, конечно же, помогли, и он в сопровождении нескольких военнослужащих оказался у великой армянской реки. Позже он рассказывал, что его как магнитом потянуло к Араксу - опустить в течение руки, умыться его водой. Порой человек не в состоянии контролировать свои поступки и следует зову сердца. Он сделал несколько шагов к реке, которая неслась буквально в нескольких метрах, но разум и опыт уже немолодого человека остановили первый порыв. «Это же граница, на другой стороне уже не армяне и не Армения, вполне можно получить пулю, попытавшись умыться в Араксе». Секундное замешательство и жест, всего лишь жест неуверенности, который, однако, уловил молодой армянский солдат, сопровождавший приезжего человека.

«Спокойно иди, я у тебя за спиной», - сказал он.

И мир перевернулся в голове немолодого армянина. Как, каким образом уловил этот армянский юноша, ставший армянским воином, глубинные мотивы жеста гостя, их природу и те страхи, которые живут в душе каждого армянина Спюрка. «Устами армянского солдата со мной говорил дух народа, - рассказывал позже канадский армянин. - У меня за плечами выросли крылья. Я понял одно: что бы я ни делал и где бы ни находился теперь, после победы в Арцахе у меня за спиной всегда незримо будет стоять армянский воин, защитник. И я обязан сделать все, чтобы армянский воин, армянин, живущий на армянской земле, жил бы чуть-чуть лучше, чувствовал мою помощь».

ar_vest

gost_474_90

> получается, что если не обспечить на внутренннем
> поле возможность иметь свои конкурирующие группировки, то получим
> вторжение чужой группы на правах "балансировщика" внутреннего хищника.

Создавать конкуренцию искусственно не получится. Тут проблема в том, может ли «внутреннее поле» обеспечить «пропитание» для нескольких почти одинаковых инфраструктур? Или же поле настолько узкое, что там есть место только для одной инфраструктуры? Если да, то сколько ни старайся, всё равно будет выживать только одна группировка, остальным просто не останется ресурсов.

Поэтому надо увеличивать потенциал поля: за счёт роста — количественного (новые территории, новые сферы влияния за пределами внутреннего поля, увеличение населения) или качественного (поднятие производительности, но это намного труднее, потому что монополии по своей природе мешают здоровой конкуренции, а пока поле маленькое, ничего кроме монополий не будет — замкнутый круг).

> то получим вторжение чужой группы на правах "балансировщика" внутреннего
> хищника. Этой силе всего лишь нужно будет позаботиться о правильном имидже
> и грамотном пиаре внутри нашего поля, чтоб оболванить как можно большее
> кол-во потенциальных соратников.

Это именно то, что сейчас имеем.

> Внешний хищник способствует усилению внутреннего, чтоб довести
> ситуацию до кондиции и иметь больше возможностей для "входа на рынок".

Не совсем: внешний хищник мало заботится о хищнике внутреннем, более того, ослабление внутреннего хищника ему на руку: сможет диктовать какие вздумается условия.

> по сути, у нас тупик - у внутреннего хищника только два выбора

IMHO, правильный выбор — не "сделка с собственным народом", а союз с собственным народом, с прицелом на заселение и интегрирование в экономику освобожденной территории (т.е., хоть какое-то расширение внутреннего поля), с дальнейшим вовлечением в освобождение Западной Армении и других армянских территорий. Активная интеграция Диаспоры во все эти процессы приведет еще к большему увеличению поля (с территориальной точки зрения — это виртуал, но ресурсов в поле всё равно добавит).

Теперь смотри, самое главное: ЛТП бьёт по всем направлениям, где есть возможность расширения поля. Во-первых, буквально за 4-5 месяцев жуткий раскол в Диаспоре (понадобятся годы на восстановление, при том, что у нас этих лет нет). Во-вторых, безусловная сдача освобожденной территории и Арцаха, что лишает нас возможности даже минимального расширения, наоборот расширяет поле для азербайджанских турок, и сокращает наше. В-третьих, снятие претензий к Турции, за счет сведения вопроса геноцида на нет (а геноцид — это моральная и юридическая основа для освобождения Западной Армении).

ar_vest

... она [Республика] будет распята нами – АРМЯНАМИ, и кровь убитой армянской государственности будет только и только на нас. Не надо сегодня, сейчас и тем более завтра, «сочинять» происки внешних сил, — они пользуются ситуацией, и будут ею пользоваться. Но именно МЫ, как народ, сейчас воздвигаем этот крест.

Пессимист — это хорошо информированный оптимист.
Սովետական ժողովրդական ասացվածք

ԿՈՐԴԻՆԱՑՆՈՂ ԱԶԳԱՅԻՆ ԿԱՌՈՒՅՑԻ ՍՏԵՂԾՄԱՆ ՀՐԱՄԱՅԱԿԱՆ

Հայքի քաղաքական դաշտում վերջին իրադարձությունները անհապաղ լուծման կարիք ունեցող մի քանի խնդիրներ բացահայտեցին։ Ավելի ստույգ՝ խնդիրները վաղուց կային, մենք էլ տեղյակ էինք դրանցից, բայց կեղծ կայունության փխրուն տեսիլքով հիպնոսացված՝ չէինք շտապում որևէ քայլեր ձեռնարկել։

...

Ի՞նչ ելք կարելի է առաջարկել այս իրավիճակում։ Տվյալ պահին օրինական իշխանափոխությունը կարծես թե անհնարին է, նաև անիմաստ է, քանի դեռ չունենք քիչ թե շատ հստակ գաղափարախոսություն, որն ի վիճակի կլինի ուղղորդել ղեկավարների նոր սերունդը, չի թողնի նոր վերնախավին ժամանակի ընթացքում այլասերվել՝ վերածվելով մի նոր վիշապի։ Նաև շատ կարևոր է, որ հայոց պետականությունը ծառայի ազգին, այլ ոչ թե հակառակը։ Այնուամենայնիվ չգործելն էլ սխալ է, քանի որ քաոսն ու անորոշությունը՝ դիմադրության չհանդիպելով, միտում ունեն ուժեղանալու։

Այս պայմաններում, հեղինակի կարծիքով, պետք է ընտրել ազգային ինքնակառավարման ցանցային կառույց/կառույցների խումբ ստեղծելու ճանապարհը։ Այն պետք է հնարավորին չափ խուսափի պետության հետ բացեիբաց բախումից, լրացնելով պետության բացերը, որտեղ հնարավոր է ուղղություն տալով պետական քաղաքականությունը և պատրաստելով նոր՝ հայրենատիրական ոգով դաստիարակված սերունդ։ Այսպիսի ցանցը կարող է սկսել իր աշխատանքը գաղափարական ու տեղեկատվական դաշտից, ժամանակի ընթացքում ներթափանցելով կրթական ոլորտ և վերջին հաշվով պետական կառավարման ոլորտ։ Որոշակի պահից սկսած այդպիսի կառույցը ի վիճակի կլինի ապահովել ազգի ոչ միայն տեղեկատվական-գաղափարախոսական, այլև ֆիզիկական անվտանգությունը, ազդել ժողովրդագրական (օրինակ՝ հայրենադարձություն, ծնելիության աճ), տնտեսական և այլ գործընթացների վրա։ Նման կառույցի գործունեության ոլորտները գրեթե անսահմանափակ են ու կարող են մրցակցել իշխանությունների հետ նույնիսկ պետության մենաշնորհ համարվող այնպիսի բնագավառներում, ինչպիսին է, օրինակ՝ արտաքին քաղաքականությունը, հետախուզությունն ու հակահետախուզությունը։

Այսօր մենք գրեթե անցել ենք կրիտիկական մինիմումը։ Շատ լավ հասկանալով, բայց ինքներս մեզ խաբելով, թե ոչինչ, դեռ վերջը չի, դեռ մի բան կանենք։

Տաս, քսան, մի գուցե երեսուն տարի հետո, եթե դեռ կենդանի լինեմ, անպայման կգտնվի երիտասարդ մեկը, որ կհարցնի. «Իսկ ինչպե՞ս պատահեց, որ այսպես բառադի ձեւով հանձնեցիք Արցախը, Հայաստանը։ Ի՞նչ արեցիր կոնկրետ դու, որ ազգը չկործանվի»

Ամեն օր կրկնում ենք վաղ ու մոտ անցյալի սխալները. կրկնում, հաջորդ օրը մոռանում... ու նորից կրկնում։ Սխալները կուտակվում են, կուտակվում, այնուհետեւ կարծես թե հերթական աննշան զիջումից-կորուստից հետո մեզ համար լրիվ անսպասելիորեն հայտնվում ենք անդարձելիության կետի (точка невозврата) մոտ։ Խուճապահար զարթնում ենք ու մայկա-տռուսիկով բռնվում կենաց-մահու կռվի. հսկայական կորուստներով պոկում ենք եւս մի տաս-քսան-երեսուն-քառասուն տարի գոյատեւելու իրավունք։ Ու անմիջապես արխայնանում։

Սակայն այս բոլորաշրջաններից (циклы) եւ ամեն մեկում ունենում ենք անվերադարձ կորուստներ, որոնք երբեք ի վիճակի չենք լինում լիովին վերականգնել։

ar_vest

Предлагаю, так как приказывать не имеют права, прекратить всяческие разборки с представителями и защитниками Левона Тер-Петросяна. Благодаря их действиям Армянский мир балансируют на грани большой войны, о последствиях которой уже в первые 2 недели я уже писал. ... Оденьте (пока что только мысленно) форму и станьте строй - Армения действительно в опасности и долны действовать законы военного времени, - для каждого, кто гражданин и кому небезразлдична судьба Армнкого мира.

ar_vest

Так вот надо четко и ясно понимать и представлять, в какую ситуацию поставили армянскую государственность мятежники. Есть военная наука, именно наука, я говорю о ней, а не военном искусстве, - другой составляющей войны. И она четко и недвусмысленно говорит, что во время первой оборонительной операции, которая займет 10-15 дней потери армянской стороны составят до 10 000 солдат и офицеров. Если операция окажется неудачной к ним неизбежно присоединятся как минимум до 20 000 мирных жителей Арцаха.

Армянская в силу множества причин и обстоятельств, о некоторых из которых я может успею написать находится в тяжелейшем кризисе и стоит перед непростым выбором. Или быстро и максимально жестко подавить мятеж, пойдя на изоляцию и физическое уничтожение нескольких сотен армян в Ереване и проявить слабость, и преступное малодушие, которое закончится крахом Третьей Республики и озвученными выше потерями только в первые две недели.

Такое невозможно? Полноте господа. Вспомните майское большевистское восстание и его последствия для Армении.

ar_vest

Нынешние события в Ереване есть борьба за власть, разворачивающаяся между настоящим и прошлым Армянского мира, но никак не будущим. В предлагаемом политической элитой (властной и оппозиционной) фрейме у Армении и Армянского мира будущего нет.

«Այս հրապարակում հավաքված հայորդիները 3 անգամ ավելի շատ են քան Ղարաբաղի քաղաքացիները, կեցցե հայորդիները»

Ադրբեջանը 20 տարի սպասում էր այս նախադասությանը, թող մի քանի անգամ կրկնեն այնտեղի հավաքվածները, որ Ադրբեջանում ավելի լավ լսեն։

andrej1804

Каждое утро все дети в Турции строятся на линейку и хором кричат: «Не мутлу тюркюм диене!» («Какое счастье называться турком!»). И курдские дети, естественно, тоже...

... каждый год тут происходят сотни «убийств чести»: семьи убивают девушек, заподозренных в связи с мужчиной. В большинстве случаев эти подозрения беспочвенны, но важен не факт, а пятно, павшее на семью, важно, что говорят соседи. В таких случаях семья устраивает совет и назначает убийцу. Обычно это младший братик — чтобы ему по малолетству меньше дали. По старому УК, списанному Ататюрком у Муссолини, за это давали не больше двух лет. Год назад приняли новый УК, и семьи стали принуждать девушек к самоубийству…

athanatoi

uzogh

kornelij

gost_474_90

old_dilettante

tevyants

orientalian

Интересно, ведутся ли в Турции сколько-нибудь значимые дискуссии о передаче нам Западной Армении, которые можно было бы по масштабности сравнить с идеями некоторых наших о сдаче азербайджанцам армянского гавара Арцах?

Если в Турции такого рода выступления однозначно являлись бы уголовно наказуемым преступлением, то почему у нас это считается приверженностью к общечеловеческим ценностям и прочему псевдодемократическому идиотизму?

viraboff

Արցախ

Nagorno Karabakh

Նագորնո - Ռուսերեն
Ղարաբաղ - Թուրքա-Պարսկերեն

Ինչո՞ւ չենք օգտագործում մեր Հայրենի Արցախը

Ով աչք ունի մեր սարերի վրա իրա լեզվով անունա կպցրել, մենք էլ աչքներս փակ իրանց հետեւից գնում ենք։