?

Log in

No account? Create an account
Աշխարհի վերջի, լայք-լայքի ու հայերիս մասին - groul as a'housekeeper — LiveJournal [entries|archive|friends|userinfo]
Groul

[ website | Armenian Library ]
[ userinfo | livejournal userinfo ]
[ archive | journal archive ]

Links
[Links:| [ Armenian Library ] [ Геноцид армян ] [ Карабахский конфликт ] [ Ռազմինֆո ] [ Բառարան | Словарь ] [ Пресс-архив карабахской войны ] ]

Աշխարհի վերջի, լայք-լայքի ու հայերիս մասին [Dec. 21st, 2012|11:43 am]
Groul
[Tags|, ]

Один русский богослов доказал, что конец света возможен в одной, отдельно взятой стране.
Старый советский анекдот

Վերջերս գրել էի Ֆեյսբուքում, որ աշխարհի վերջի թեմայով բոլոր կատակները՝ անհամ ու ծեծված են։ Ավելի լավ է մտածենք հայերիս վերջի մասին։ Լուրջ, առանց տափակ հեգնանքի, առանց միանգամից մերժելու և իրար վրա հարձակվելու։

Հայերիս՝ որպես կործանման գնացող ազգի պնդման դեմ միայն մեկ փաստարկ եմ լսել, այն է, թե մենք վերապրել ենք Ասորեստանն ու Հունաստանը, Հռոմեական կայսրությունն ու Բյուզանդիան, մոնղոլներին ու Արաբական խալիֆաթը։ «Մենք եղել ենք, կանք ու կլինենք» [արտասանել պաթոսով, հայացքը դեպի հեռուները հառած]։

Սա շատ թույլ փաստարկ է։ Անցյալում երկու քարի արանքից մի քանի անգամ պլստալը որևէ երաշխիք չի տալիս, որ վաղն էլ կպլստանք։

Փոխարենը կան այսպիսի փաստարկներ...

Նախ՝ հայկական ինքնության կրողների թիվը ֆիզիկապես կրճատվում է։ Մեզ գցել են շատ գլոբալ (նույնիսկ կասեի. մսաղացային) գործընթացների մեջ ու մենք ոչ միայն չենք ստեղծել որևէ պաշտպանական մեխանիզմներ, մեծ հաշվով մենք ըսկի չենք էլ հասկանում ինչ է կատարվում։ Չենք հասկանում քիչ է, դեռ մի բան էլ առանց հասկանալու ողջունում ենք ու վազում ընդառաջ։ Այդ գործընթացներն էլ ուղղակիորեն անիծում են ժողովրդագրության հերը։

Երկրորդը՝ մենք համարյա կորցրել ենք ուրույն մշակույթ ստեղծելու այն ամբողջ ենթակառուցվածքը, որի հաշվին ժամանակին ստեղծվում ու զարգանում էր ժողովրդական արվեստ կոչվածը։ Այսօր Հայաստանում ժողովրդական (յուրօրինակ և նոր) ստեղծագործություններ այլևս չեն ստեղծվում, լավագույն դեպքում եղածն է վերամշակում։ Դա բնական է, որովհետև այսօրվա գյուղացին մեծ մասամբ ոչ վարում է, ոչ էլ ցանում։ Նա էլ ով վարուցանք է անում, երգ չի երգում, շատ-շատ ռադիո է միացնում։

Այն ամբողջ ժամանակը, որ մարդն առաջ կծախսեր ինչ-որ բան ստեղծելու վրա, նա հիմա ծախսում է հեռուստացույց դիտելու, «լավագույն դեպքում» սոցցանցերում ինքնացուցադրության վրա։

Երրորդ՝ կրթական համակարգի կոլապսը։ Հարցն այստեղ նույնիսկ հայալեզու-օտարալեզուն չէ, հարցն այն է, որ թե´ դպրոցներում, թե´ բուհերում այնպիսի վիճակ է, որ այսօր մեծ խնդիր է ցանկացած գրավոր լեզվին բավարար մակարդակով տիրապետող երիտասարդ մասնագետ գտնել, էլ չասեմ՝ վերլուծական և ինքնուրույն կատարելագործվելու ունակություններով։ 4-6 տարի բուհում սովորածը չի կարողանում պարզագույն տրամաբանական պատճառահետևանքային շղթաներ կառուցել։ Հա, ասեմ նաև, որ երիտասարդի մեղքը չէ. ավագ սերնդի (այսինքն նաև իմ) մեղքն է։ Ծնողների, որ երբևէ մի թթու խոսք ասած չկան իրենց երեխուն, որ հանկարծ «երեխայի մոտ տռավմա չլինի», կիսագրագետ ու անգյալ ուսուցիչների ու դասախոսների մեղքն է, ընդհանուր առմամբ՝ ամբողջ հասարակության մեղքն է, և ամենակարևորը՝ դա սպառնալիք է նույն այդ հասարակության գոյությանը մոտ ապագայում։

Ավելին՝ այնքան արագ ենք ամեն ինչ մոռանում, որ դա արդեն հավասարազոր է ինքնապահպանման բնազդի կորստին։ Թմրամոլի պես շրջապատող իրականությունից կտրված վիճակում ենք։ 24 տարի պատերազմական վիճակում լինելով հանդերձ հիշում ենք պատերազմը միայն երբ լուրջ բախում է լինում շփման գծում։ Մի քանի օր հիստերիկաներ, վայվույներ... ու հետո լռություն։ Հիշո՞ւմ եք ինչ բուռն քննարկումներ էին, երբ ադրբեջանցի դիվերսանտները սպանեցին 3 հայ զինծառայողի Մովսես-Այգեպար ճանապարհի վրա։ Համոզված եմ, որ այդ բուռն քննարկողների ճնշող մեծամասնությունն արդեն մոռացել էր թե´ Մովսես, թե´ Այգեպար անունները, ու քարտեզի վրա էլ չեն գտնի դրանք։ Էլ ավելին՝ հետաքրքիր էլ չէ զոհվածների ընտանիքների ներկա վիճակը։

Այսօր ավելի կարևոր թեմա է «աշխարհի վերջն» ու Սիրուշոյի «Պրեգոմեշը»։

Ո՞վ է այսօր հիշում հունիսի սկզբի կռիվները։ Ո՞վ է հիշում քանի հայ զինվոր զոհվեց ու որտեղ։ Իսկ վիրավորներից տեղյա՞կ եք։

* * *

Լավ, իսկ կա՞ն լուծումներ։

Կան։ Հուսով եմ։

Դեմոգրաֆիա. գուցե սխալվում եմ, բայց այսօր ամենաբարձ ծնելիությունը ազատագրած տարածքում է։ Մարդիկ ապրում են համեմատաբար ծանր պայմաններում, հաճախ՝ «քաղաքակրթությունից» կտրված ու շատ ավելի առողջ են, շատ ավելի հավեսով են ապրում ու սերունդ տալիս քան Հայաստանի այլ շրջաններում։ Որևէ մեկը փորձ չի անում հասկանալ այդ ֆենոմենը (իրականում՝ դեմոգրաֆները շատ լավ գիտեն պատճառները, ուղղակի բացատրեն էլ՝ ոչ ոք չի լսի, որովհետև հանրության մեծ մասի պատկերացումներին խիստ հակասում են դրանք)։

Մշակույթ. մի բանը, որ ուրույն ճանապարհով զարգանա, իրեն որոշ չափով մեկուսացում ու զարգանալու ժամանակ է պետք։ Եթե ստեղծողը ողողված է տեղեկատվական հոսքերով, անընդհատ հեղեղված է այլ մշակույթների արտադրանքով, օրը 24 ժամ զբաղված է [այլոց մշակույթը] սպառելով, ապա նա ուղղակի ժամանակ էլ չունի սեփականը ստեղծելու։ Լավագույն դեպքում կրկնօրինակի, բայց գնալով դրա ժամանակն էլ չունի, որովհետև click-click-like-like-share-share, click-click-like-like-share-share և այսպես անվերջ։

Կրթություն. անկախ համակարգ պիտի ստեղծվի, գուցե՝ տնային դպրոցների (ի դեպ, եթե հիշողությունս չի դավաճանում, ԱՄՆ-ում մոտ 4 մլն ընտանիք իրենց երեխաներին տանն են կրթում) ու մասնագիտական դասընթացների տեսքով, որոնք ապագայում կդառնան փոքր մասնավոր համալսարաններ։ Դրանք էլ իրենց հերթին մասնագետներ կպատրաստեն հաշվի առնելով Հայաստանի իրական խնդիրներն, այլ ոչ թե դրսից մեր վզին փաթաթվող օրակարգերը։

Առաջարկածս լուծումները երկարաժամկետ են, ծախսատար, ու առանց երաշխիքների։ Բայց եթե այսօր չարվի, ապա վաղը «աշխարհի առանձին վերցրած մեկ երկրում» աշխարհի վերջ տոնող էլ հնարավոր է չմնա։

LinkReply

Comments:
[User Picture]From: zubian
2012-12-21 07:41 am (UTC)
+1000000
(Reply) (Thread)
[User Picture]From: mar_amirchanyan
2012-12-21 08:03 am (UTC)
//իրականում՝ դեմոգրաֆները շատ լավ գիտեն պատճառները//

և որո՞նք են պատճառները
մաքուր օդ, մաքուր էկոլոգիա թե՞

ժողովրդական մշակույթի զարգացման կամ, ավելի ճիշտ, ապազարգացման նման տենդենցն օրինաչափ չէ՞
թե տարազների, թե վար ու ցանքի, թե որոշ ավանդությունների պարագայում

իսկ գրառմանդ` մենՁ պլյուս
Սևակի ասած` արխայինություն-դինջություն
սա է դիագնոզը...
(Reply) (Thread)
[User Picture]From: robbt
2012-12-21 08:18 am (UTC)
և որո՞նք են պատճառները

գյուղատնտեսական բնույթի աշխատանքի առկայություն և դրա կատարման համար տնային տնտեսությունը աշխատուժով ապահովելու անհրաժեշտություն...
(Reply) (Parent) (Thread) (Expand)
(Deleted comment)
[User Picture]From: koreolan
2012-12-21 08:16 am (UTC)
Գեշ ենք սովորել չվերանալուն էլի։

Нужна идея, а я ее пока нет :) Նկատի ունեմ գլոբալ իդեա, որով հնարավոր կլինի վարակել ինչ-որ շոշափելի զանգվածի, ինչպես ասենք կոմունիզմի կամ ժողովրդավարության կառուցումն էր։
(Reply) (Thread)
[User Picture]From: mar_amirchanyan
2012-12-21 08:39 am (UTC)
//Нужна идея//

Իսկ ինձ թվում է, որ այդ գաղափարը կա:
Ու դա ընկալելի և հարգված իշխանական համակարգն է:

Ինձ թվում է, որ իշխանական օղակներում տեղ գտած կոռուպցիան ու անօրինականություններն են տուն քանդողը: Հասարակ մարդկանց մեջ երկիրը պահելու, շենացնելու ջիղը կա, չի մարել: Բայց մի բան է, երբ դու դա անում ես ի ջգրու ասենք ռուսին, պարսիկին, թուրքին, մեկ այլ բան, երբ հարազատ հայդ է իրեն տականքի պես պահում:
Ազգային ազատագրկան դիսկուրսից անցում է պետք մեր համակեցության նորոգման դիսկուրսին: Երբ նույն կոչ անողը` շատ երեխա ունեցեք, դիմացեք, համբերեք, միասին սա անենք, էս սարը շուռ տանք և այլն, բարոյական որոշ չափանիշների կրող լինի, կոչն էլ կլսվի, հետնորդներ էլ կլինեն…
(Reply) (Parent) (Thread) (Expand)
(Deleted comment)
[User Picture]From: Բլոգ Նյուզ
2012-12-21 08:34 am (UTC)
Ձեր գրառումը տեղ գտավ www.BlogNews.am կայքում: Շնորհակալություն:
(Reply) (Thread)
(Deleted comment)
[User Picture]From: evangelista13
2012-12-21 08:38 am (UTC)
ես նկատել եմ,որ այն ինչը որ երկարաժամկետ է, կարծես թե մեր ժողովրդին հետաքրքիր չի.."Հիմա և այստեղ" մոտեցումը -մեր գլխավոր թշնամին ա
նույնիսկ սգում են "հիմա և այստեղ" ..Ֆլորան երբ մահացավ,ամբողջ ժապավենս իրա երգերն էին (մի տեսակ ձևականություն կար դրա մեջ).Հաջորդ օրը նույն սգողները արդեն կոմիքսներ էին շեյր անում (հա,հասկանում եմ,կյանքը շարունակվում ա,բայց դե )...իսկ հոգեհանգստի օրը ՝ բացարձակ լռություն..էհ,,
Շատ ճիշտ ես գրել...
(Reply) (Thread)
[User Picture]From: fuwa_beibei
2012-12-21 09:23 am (UTC)
да не будет ничего сделано, куда шли, туда и дальше будем идти, хоть пиши такие статьи, хоть не пиши, хоть вешайся на площади
(Reply) (Thread)
[User Picture]From: nrbakert_tashuk
2012-12-21 09:52 am (UTC)
Ես երևի կրկնվեմ, բայց միշտ, բոլոր դարերում մի քանի ջահակիրներ են առաջ տանում հայ մշակույթը, ինչպես ասում էր իմ դասախոսներից մեկը: Ու բոլոր ոլորտներում է այդպես: ԽՆդիրը միայն հավատի մեջ է: Մենք այսօր չենք հավատում մեր ապագային: Որովհետև գիտենք ներքուստ, ինչի ենք ընդունակ: Բողոքում ենք կաշառակերությունից, բայց համառորեն մեքենայով խախտում կատարելու պարագայում ծանոթ ենք փնտրում և այդպես շղթայաբար: ՈՒթամյա տղաս հիմա հաճախում է Մոսկվայի պետական համալսարանի անվճար շաբաթօրյա մաթեմատիկական դասախոսություններին, որը կարդում է կին դասախոս, տարիքով, միանգամայն հասարակական հիմունքներով: Եվ համալսարանը հատկացնում է լսարանը, մաթֆակուլտետում, և «հանդուրժում» յուրաքանչյուր շաբաթ յոթ-ութամյա 200 հոգիանոց չարաճճիների ասպատակությունները համալսարանում: Դասախոսությունները տարբեր թեմաներով են, զարգացնում են տարածական մտածողությունը, տրամաբանությունը, պատմում են հին Եգիպտոսի, մայաների մաթեմատիկական համակարգերի մասին և այլն: Մեր հիմնական Ցավը սրանում է՝ մենք այս գաղափարին չենք հասնում դեռ՝ մեր ընդունակություն ունեցող երեխաներին զարգացնել, հնարավորություն տալ, մոտիվացիա տալ, մթնոլորտի մեջ մտցնել... Որ պահին հաղթահարեցինք միայն փող պոկելու մոլուցքը, կլուծենք մնացած խնդիրները: Ուղղակի կարող եմ գրազ գալ, որ համալսարանում նույնիսկ ցերեկ մոմի լույսով ՆՄԱՆ դասախոս չենք գտնի: Այստեղ նման դասախոսությունների հիման վրա հետո երեխաների հետ աշխատելու մեթոդիկաներ են մշակում և գրքեր գրում:
(Reply) (Thread)
[User Picture]From: livejournal
2012-12-21 10:15 am (UTC)

«Թրի դեմ գրիչ»

(Reply) (Thread)
[User Picture]From: noni_no
2012-12-21 11:19 am (UTC)
ես կավելացնեի վերադարձը դեպի Հայաստան:

մարդկանց մեջ պիտի հստակ նստի էն հասկացությունը, որ "որտեղ հաց, էնտեղ կացը" իրավունք չունի հայի կենսակերպ լինելու: Եթե քեզ տրված է մեծ պատիվն ու երջանկությունը (առանց որևէ հումորի եմ ասում) Հայաստանի նման երկրում ծնվել, ուրեմն պիտի շատ բաներ պատրաստ լինես հաղթահարելու՝ ապրելով էս երկրում, հանուն գոնե սեփական ներկայությունն ապահովելու:

Մանավանդ նրանք, ովքեր երեխաներ ունեն, պիտի հասկանան, որ չի կարելի երեխաներ ունենալ օտար երկրների համար
(Reply) (Thread)
[User Picture]From: mar_amirchanyan
2012-12-21 04:36 pm (UTC)
Նոնի ջան, մի քանի ամիս է տալիս առնում եմ. ռուսաստաններում բնակռած մի հայ ընտանիքի ծնողները նույնիսկ տառերը չեն սովորեցնում իրենց երեխաներին: Ի՞նչներիս է պետք` շփփացրին դեմքիս: Արագացված տեմպերով ասիմիլյացիա:
(Reply) (Parent) (Thread)
[User Picture]From: khlurd
2012-12-21 12:21 pm (UTC)
հա
կրթականի մասով` կարծում եմ հիմնական պատճառը արժեքների սահմանների լղոզումն է. ոնց էլ լինի դա բերում է լեզվատրամաբանության խաթարման
(Reply) (Thread)
[User Picture]From: http://norayr.arnet.am/weblog/
2012-12-23 11:13 am (UTC)
այն, որ վիճակը շատ տխուր է՝ լրիվ համամիտ եմ։
ու որ ուրախանալու բան առանձնապես չկա։ այն հույսն որ անկախ հայաստանում կստեղծվի ազգ, որ այդ անկախությունը գոնե կգնահատի, գրեթե մարում է։

սակայն ես համամիտ չեմ քո նշված պատճառների հետ։ իրականում, ինքս էլ հստակ չեմ կարող սահմանել պատճառները, բայց ավելի քիչ եմ հակված քո պատճառաբանումները ընդունելու։

օրինակ, վրացիներն էլ են լսում արտասահմանյան երաժշտություն ռադիո֊ով, բայց դա իրենց չի խանգարում ազգային երգերը/մշակույթը իմանալ, կիրառել ամեն հարմար եւ ոչ այնքան դեպքում, ու զարգացնել այն։

բացի դրանից, ազգային մշակույթը միայն գյուղերում չի ստեղծվում, այլ նաեւ քաղաքներում։ Պարզապես առաջ դրանք Պոլիսն ու Թիֆլիսն էին։

Ինչ վերաբերվում է ուրբանիզացիային ֊ մեզ մոտ, իմ մեկնաբանությամբ, հարկադրված ուրբանիզացում եւ կենտրոնացում էր կատարվել «սոցիալիզմի» վերջին տասնամյակներում, ինչը բերեց նրան, որ փոխարենը քիչ քիչ ժամանող նորեկները ասիմիլացվեն, դառնան քաղաքացի (շատ մակերեսային ու պարզ օրինակ ֊ սովորեն մետրոյում իրենց պահելու քաղաքում ընդունված ձեւը, որը Մոսկվա ժամանողները սովորում են, իսկ Երեւանցիները այդպես էլ չսովորեցին), եղավ հակառակը ֊ քաղաքացիներն են ասիմիլացվում, ու դառնում ինչ որ մշակույթի մաս, որը ես մեկնաբանում եմ որպես հարկադրված քաղաքացիների մշակույթ։

Դա է պատճառներից մեկը որ սերնդափոխություն չի լինում, որ շատ խելացի, շատ վեհ, շատ զարգացած Երեւանցիների զավակները անկապ բակի լակոտներ են դառնում, ու բնավ չունեն այն մակարդակը, ինչ իրենց ծնողները։ Դա է պատճառը որ ցանկացած ՏՏ ընկերությունում քառասուն ֊ հիսուն տարեկան մարդիկ անհամեմատ ավելի վեհ են, քան երիտասարդները, ու դա միայն մասնագիտական հատկանիշների մասին չէ։ Այսինքն, իհարկե, մարդւոն կարելի է սովորեցնել ծրագրավորման լեզու, որ նա քիչ թե շատ դրան տիրապետի (ու որը ծրագրավորում իմանալը չէ բնավ), բայց առանց ընդհանուր զարգացման, եւ զարգանալու մշակույթ, սովորություն ունենալու, նա չի կարողանում էֆեկտիվ կիրառել իր գիտելիքները, կամ զարգացնել դրանք։ Բացի դրանից, զարգանալու մոտիվը հասարակության մեջ խիստ հետամնաց եւ պրագմատիկ է ֊ փողը։ Իսկ փողի համար շատ զարգացում պետք չէ իրականում։ կարելի է բուդկա կառուցելով, կամ բուդկայում բուծիկ բացելով էլ յոլլա գնալ։


Edited at 2012-12-24 12:43 pm (UTC)
(Reply) (Thread)
[User Picture]From: http://norayr.arnet.am/weblog/
2012-12-23 11:14 am (UTC)
Ստեղ գալիս է քո նշած երեխաներին գովելը։ Նրանք մտածում են, որ նրանք վերջն են։ Ու դա ամենավտանգավոր բաներից է, երբ նա ոչ մի բան չգիտի, գիտի, ինչպես ես գրել եմ, բուդկա նախագծել (http://norayr.arnet.am/weblog/2012/12/16/ասք-բուդկա-գրելու-մասին/), ու մտածում է, որ վերջն է։ Այսինքն բավական զարգացած չէ, որ հասկանա, որ բնավ վերջը չէ, ու ունենա այլ պահանջներ ֊ ինչի՞ համար զարգանալ, եթե փողը կա, լիքը պատվերներ ֊ օր ու ցերեկ գործ կանի, որ նոր տելիկ ունենա, կամ նոր մեքենա ֊ կապիտալիստական հաջողության ընդունված ընկալումը։

Հա, ուրբանիցացիայի մասին ֊ ես գիտեմ շատ մարդ, ով բնավ երջանիկ չէ նրանից, որ Երեւանում է ապրում։ Նրանք երազում են գյուղի մասին, կամ գյուղը բերում են Երեւան։ Ես գնահատականներ չեմ տալիս, բայց ակնհայտ է, որ քաղաքը՝ գյուղ չէ, իսկ գյուղը՝ քաղաք չէ։ Ես գիտեմ մարդկանց, ով ծանր սոցիալ֊տնտեսական պայմաններից դրդվելով միայն հասկացան, որ այլեւս քաղաքում իրենց բան չի պահում, ու վաճառելով իրենց քաղաքի բնակարանները մեկնել են գյուղ ֊ զբաղվում են անասնապահությամբ, օրինակ։ Ու անհամեմատ ավելի երջանիկ են։

Ես, օրինակ երջանիկ չէի լինի, ես երբեմն կարոտում եմ մեծ քաղաքները, Երեւանը փոքր է, բայց իրենց համար դա լավ է։ Ու ես կարծում եմ կենտրոնացնելը, եւ մեծ Երեւան ստեղծելը սովետական կառավարման ամենամեծ սխալներից էին։

Կենտրոնացման մասին ֊ մեծացնելով պետք էր մի քանի քաղաք մեծացնել համաչափ, այնպես, որ օրինակ Վանաձորն ու Գյումրին դառնային համեմատելի կրթական համալիրներ, ու Երեւանից մարդիկ գնային այնտեղ սովորելու ու աշխատելու, ոչ միայն հակառակը։


Edited at 2012-12-24 12:54 pm (UTC)
(Reply) (Thread)
[User Picture]From: ahousekeeper
2012-12-30 05:24 pm (UTC)
> «Ու ես կարծում եմ կենտրոնացնելը, եւ մեծ Երեւան ստեղծելը սովետական կառավարման ամենամեծ սխալներից էին»

Արդյո՞ք անգիտակից սխալ էր։ Ես դեռ 80-ականներին հիշում եմ խոսակցությունները, որ Կարեն Սերոբիչը հատուկ էր Երևանը սարքել միլիոնանոց, որպեսզի Մոսկվայից պոկի մետրոպոլիտեն ու մարզահամերգային ճոխ համալիրը կառուցելու թույլտվություն։ Իսկ կառուցելը պետք էր, քանի որ այդ կարգի մասշտաբային կառույցների վրա կարելի էր ահագին դրամ յուրացնել։
(Reply) (Parent) (Thread)
[User Picture]From: http://norayr.arnet.am/weblog/
2012-12-25 08:22 am (UTC)
Ես էլ լավատեսության հիմքեր չեմ տեսնում, իրականում։ Երբեմն լացելու պես անհույս վիճակ է։
Հայրենադարձություն, գուցե։
Այո, սփյուռքի երեխաները շատ հաճախ անկապ դատարկ երեխաներ են, ինչպես եւ մերոնք։ Բայց նրանք էլ են հայ։ Ու եթե զարգացումը հերիքում է այստեղ մնալուն, ապա նրանք շատ օգտակար կլինեին։ Իսրայելը այնքան ջանք է թափել նույնիսկ էֆիոպական հրեաներին բերելու համար, իսկ մենք փաստացի ոչ մի բան չենք անում։ Պարսկահայերը, որ այստեղ են տարիներ ապրում սպասարկվում են մեր հիվանդանոցներում որպես արտասահմանցիներ՝ անհամեմատ ավելի բարձր գնելով, որովհետեւ չունեն բավական հեշտացված քաղաքացիություն ստանալու մեխանիզմ ֊ ինչպես Իսրայելի «վերադարձի մասին օրենքն» է։

Պետական հետաքրքրվածություն, բայց ոչ այն պետական այրերի, որ հիմա իշխանության մոտ են ֊ նրանք այնքան անգրագետ են, որ ոչ մի բան չեն կարողանա իրականացնել լավ։

Օրինակ, ինչո՞ւ թուլացվեց լեզվի մասին օրենքը, որ իննսունականների սկզբիցն այնքան լավ էր աշխատում։ Դա այն օրինակներից է որ մեր իշխանությունը ապազգային է ֊ ՀՀ֊ում չէր կարելի թուլացնել լեզվի մասին օրենքը։

Ու եթե Թբիլիսիյում Մանգո խանութի լոգոն է թարգմանված վրացերեն ֊ ու վրացերեն տառերով են գրում Մանգոն ֊ ապա մեզ մոտ ուր ասես լատինատառ ու կիրիլլիցան է կիրառվում, կարծես նրանք ավելի «քուլ» են։

Ինչո՞ւ մենք չունենք հայերեն ստեղնաշարեր՞ ֊ իրականում մի քիչ կամք էր պետք այդ համար։

Եւ գուցե դա է մասնավորապես բերում նրան, որ մարդիկ հայերեն ինտերֆեյս ունեցող հեռախոսներում օգտագործում ռուսերեն ինտերֆեյսը։
Կամ որովհետեւ ազգը իրականում արդեն իսկ շատ թույլ էր ֊ երբ յոթանասունականներին ԽՍՀՄ բոլոր հանրապետությունների պետական լեզուն պետք է դառնար ռուսերենը ֊ միայն Վրաստանում էր որ շատ ուժեղ ընդդիմություն էր, որի հաշվին մենք էլ պլստացինք, շահեցինք։

Ու այդ մասին կարելի է նույնիսկ տեսահոլովակներ նայել «Սովետական օկուպացիայի» թանգարանում Թբիլիսիյում։ Մեզ էլ է պակասում դա ֊ բայց ավելի լավ է հիմա չարվի, այնքան վատ է արվելու։

Ես զգում եմ որ արդեն շատ երկար եմ գրել, թե չէ մի քանի այսքան ասելու բան ունեմ առնվազն։
(Reply) (Thread)